Euophrys granulata to niewielki skakun, czyli pająk z rodziny Salticidae, rozpoznawany przede wszystkim po drobnym rozmiarze, krępej sylwetce i ziarnistym, zwykle dobrze maskującym rysunku ciała. Nie jest to ptasznik ani „mały owad z dużymi oczami”, lecz przedstawiciel jednej z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków, wyspecjalizowanej w aktywnym polowaniu przy użyciu wzroku. W porównaniu z popularnymi skakunami hodowlanymi gatunek ten pozostaje słabiej poznany w praktyce terrarystycznej, dlatego jego opis trzeba opierać głównie na danych taksonomicznych, obserwacjach terenowych i porównaniach z blisko spokrewnionymi europejskimi przedstawicielami rodzaju Euophrys. To ważne, bo nie każdy skakun wygląda, zachowuje się i wymaga tych samych warunków.

Co to jest Euophrys granulata?

Euophrys granulata to gatunek skakuna należący do rodzaju Euophrys, rodziny Salticidae i podrodziny określanej we współczesnych ujęciach systematycznych w obrębie grupy Euophryinae lub pokrewnych jednostek, zależnie od przyjętej rewizji taksonomicznej. Sam termin takson oznacza jednostkę klasyfikacji biologicznej, na przykład gatunek, rodzaj lub rodzinę. W przypadku tego pająka mówimy o konkretnym gatunku, a nie o nazwie handlowej czy nieformalnej grupie.

Klasyfikacja części drobnych skakunów europejskich była wielokrotnie zmieniana, dlatego w literaturze można spotkać różne ujęcia pokrewieństwa rodzaju Euophrys. Rewizja taksonomiczna to naukowa ponowna ocena klasyfikacji, oparta na budowie ciała, narządach rozrodczych, rozmieszczeniu geograficznym, a coraz częściej także na danych molekularnych. W przypadku Euophrys granulata sama nazwa gatunkowa jest utrwalona, ale granice między podobnymi gatunkami rodzaju Euophrys bywają trudne do uchwycenia bez analizy specjalistycznej.

Nazwa rodzajowa Euophrys wywodzi się z greki i była tradycyjnie odnoszona do niewielkich skakunów o specyficznej budowie oczu i aparatu kopulacyjnego. Epitet granulata sugeruje „ziarnisty” lub „drobno urzeźbiony” wygląd, co dobrze pasuje do subtelnego, cętkowanego rysunku tych pająków. Takie nazwy nie zastępują jednak diagnozy gatunkowej.

Dostępne dane wskazują, że Euophrys granulata jest gatunkiem palearktycznym, notowanym w Europie oraz w części sąsiednich obszarów strefy umiarkowanej, choć dokładny zasięg bywa w piśmiennictwie podawany niejednolicie. Rozmieszczenie wielu małych skakunów jest lepiej udokumentowane w niektórych krajach niż w innych, ponieważ część stanowisk pochodzi z dawnych zbiorów muzealnych albo z pojedynczych badań terenowych. W Polsce przedstawiciele rodzaju Euophrys są znani, ale dla Euophrys granulata konieczna jest ostrożność i oparcie się na aktualnych listach faunistycznych oraz poprawnie zweryfikowanych oznaczeniach.

Po jakich cechach rozpoznaje się Euophrys granulata i skąd biorą się różnice między osobnikami?

Rozpoznanie Euophrys granulata na podstawie samego zdjęcia bywa trudne. To bardzo mały skakun o dość zwartej budowie, z typowym dla Salticidae układem ośmiu oczu: największe są oczy przednio-środkowe, odpowiedzialne za precyzyjne widzenie i ocenę odległości, a pozostałe poszerzają pole widzenia i pomagają wykrywać ruch. U skakunów oczy nie obracają się jak u kręgowców; zamiast tego poruszają się wewnętrzne struktury siatkówkowe, co pozwala śledzić obiekty bez obracania całej głowotułowia.

U Euophrys granulata ważne są drobne cechy wzoru na prosomie i opistosomie. Prosoma to przednia część ciała, obejmująca głowotułów, oczy, aparat gębowy i odnóża. Opistosoma to odwłok. Powierzchnia ciała zwykle sprawia wrażenie delikatnie nakrapianej, ziarnistej lub cętkowanej, najczęściej w odcieniach brązu, szarości, beżu i ciemniejszej umbry. Takie barwy dobrze maskują pająka na kamieniu, korze, suchej roślinności i glebie.

Różnice między osobnikami zależą od kilku czynników:

• płci – dorosłe samce i samice mogą różnić się proporcjami ciała, kontrastem wzoru i budową nogogłaszczków,
• wieku – osobniki juwenilne, czyli niedorosłe, są zwykle skromniej wybarwione i trudniejsze do oznaczenia,
• stanu po linieniu – świeżo po wylince barwy bywają jaśniejsze, a oskórek mniej kontrastowy,
• oświetlenia – drobne łuski i włoski mogą zmieniać odbiór koloru,
• zmienności populacyjnej – różne lokalne populacje mogą nieznacznie różnić się tonacją i rysunkiem.

W praktyce pewne oznaczenie dorosłego osobnika zwykle wymaga obejrzenia narządów rozrodczych. U samicy ważna jest epigyne, czyli zewnętrzna część układu kopulacyjnego na spodzie odwłoka. U samca kluczowe są bulbusy na nogogłaszczkach, które po osiągnięciu dojrzałości przypominają małe rękawice bokserskie. Nogogłaszczki to para krótkich przydatków przy aparacie gębowym, pełniąca funkcje czuciowe, a u samca także rozrodcze.

Wygląd i budowa ciała

Euophrys granulata należy do skakunów małych, zwykle osiągających około 3–5 mm długości ciała, przy czym samice bywają przeciętnie nieco większe i masywniejsze od samców. To długość ciała, a nie rozpiętość odnóży, która u tak drobnych pająków jest parametrem mniej precyzyjnym i rzadziej stosowanym w arachnologii.

Ciało jest zwarte. Prosoma jest stosunkowo wysoka i krótka, z szerokim przodem, gdzie znajdują się duże oczy przednio-środkowe. Szczękoczułki, czyli przydatki zakończone pazurami jadowymi, są nieduże, ale wystarczająco mocne, by chwytać drobne bezkręgowce. Ubarwienie szczękoczułków zwykle nie jest tak spektakularne jak u niektórych większych skakunów tropikalnych.

Opistosoma ma kształt owalny, często z niejednolitym desenie z drobnych plam, przecinków i jaśniejszych włosków. Ten „ziarnisty” wzór nie jest przypadkową ozdobą. W siedlisku działa jak kamuflaż, rozbijając kontur ciała i utrudniając wykrycie pająka przez drapieżniki oraz ofiary.

Jak wszystkie pająki, gatunek ten ma osiem odnóży krocznych, nogogłaszczki, kądziołki przędne i zdolność wytwarzania jedwabiu. Kądziołki przędne znajdują się na końcu odwłoka i służą do produkcji nici. Skakun nie buduje z niej typowej sieci łownej, lecz tworzy schronienia do odpoczynku, linienia i składania jaj. Włoski czuciowe oraz narządy szczelinowe pomagają odbierać drgania podłoża, ruch powietrza i kontakt z powierzchnią.

Środowisko, rozmieszczenie i tryb życia

Obserwacje terenowe wskazują, że Euophrys granulata jest związany głównie z otwartymi, dobrze nasłonecznionymi mikrosiedliskami: kamienistymi miejscami, murawami, suchszymi skarpami, obrzeżami ścieżek, niską roślinnością, pniami i powierzchniami nagrzewającymi się w słońcu. Przedstawiciele rodzaju Euophrys często wykorzystują bardzo małe struktury przestrzenne: szczeliny w korze, zagłębienia między ziarnami żwiru, fragmenty mchu i niskie pędy roślin.

To skakun przede wszystkim dzienny. Większość dobrze poznanych Salticidae jest aktywna głównie za dnia, bo ich sposób polowania opiera się na wzroku. Nie oznacza to jednak stałej aktywności przez cały dzień. Przy chłodzie, silnym wietrze, deszczu albo zbyt słabym świetle wiele osobników ogranicza ruch i pozostaje w schronieniu.

Naturalny zasięg gatunku jest opisywany jako europejski lub szerzej zachodniopalearktyczny, lecz dokładne granice wymagają ostrożności. Dla drobnych skakunów część danych opiera się na dawnych oznaczeniach, które nie zawsze były weryfikowane po współczesnych rewizjach. Nie ma podstaw, by uważać Euophrys granulata za gatunek typowo synantropijny, choć pojedyncze osobniki mogą trafiać na mury, ogrodzenia lub inne nasłonecznione konstrukcje.

Ruch, wzrok i sposób polowania

Jak inne skakuny, Euophrys granulata porusza się chodem przerywanym: krótki bieg, zatrzymanie, ocena otoczenia, kolejny ruch. Ten styl wynika z silnego uzależnienia od bodźców wzrokowych. Duże oczy przednio-środkowe zapewniają bardzo dobrą ostrość widzenia na niewielkim dystansie i umożliwiają ocenę celu przed skokiem. To nie jest „wzrok taki jak u człowieka”, ale wśród pająków należy do najbardziej zaawansowanych.

Skok jest wynikiem współdziałania mięśni i zmian ciśnienia hemolimfy, czyli płynu krążącego w ciele pająka. Przed wykonaniem skoku skakun zwykle ustawia ciało, ocenia miejsce lądowania i przytwierdza nić asekuracyjną. Taka nić może uratować go przed upadkiem i pozwolić wrócić na poprzednią powierzchnię. Długość skoku zależy od wielkości osobnika, temperatury, przyczepności podłoża i celu ruchu; nie ma sensu przypisywać temu gatunkowi jednej „rekordowej” wartości.

Euophrys granulata nie łowi w sieć. Zwykle aktywnie wyszukuje drobne ofiary, zbliża się do nich ostrożnie, śledzi ich ruchy i atakuje z małej odległości szybkim skokiem. Chwyta zdobycz szczękoczułkami, a jad służy do jej unieruchomienia. Następnie rozpoczyna się trawienie zewnętrzne: enzymy upłynniają tkanki ofiary, które później są pobierane przez pająka.

Dietę stanowią głównie drobne owady i inne małe stawonogi odpowiednie do rozmiaru pająka. Juwenilia chwytają wyraźnie mniejsze ofiary niż dorosłe osobniki. Dostępne dane z rodzaju Euophrys sugerują raczej oportunistyczny dobór pokarmu niż skrajną specjalizację. Możliwe jest także polowanie na bardzo małe pająki, ale nie należy przedstawiać tego jako podstawy diety bez potwierdzenia dla konkretnej populacji.

Rozwój, linienie i długość życia

Rozwój Euophrys granulata przebiega przez kolejne stadia juwenilne rozdzielone linieniami. Przed wylinką wiele osobników ogranicza aktywność, przestaje jeść i pozostaje w gęstszym, zamkniętym oprzędzie. Taki oprzęd nie jest siecią łowną, lecz schronieniem ochronnym. U skakunów jego naruszenie w czasie linienia może prowadzić do stresu, uszkodzeń, a nawet śmierci.

Po zrzuceniu starego oskórka nowy pancerz, pazury i szczękoczułki muszą stwardnieć. W tym czasie pająka nie należy niepokoić ani dokarmiać na siłę. Częstotliwość linienia zależy od temperatury, ilości pokarmu, wieku i ogólnej kondycji. Młode osobniki linieją częściej niż dorosłe. Jak u innych pająków, częściowo utracone odnóża mogą się w pewnym stopniu regenerować podczas kolejnych linień, choć nie zawsze całkowicie i nie zawsze po jednej wylince.

Długość życia prawdopodobnie mieści się zwykle w granicach około roku do dwóch lat, przy czym samice wielu skakunów żyją przeciętnie dłużej od samców. Dla Euophrys granulata brak jednak licznych, dobrze udokumentowanych serii hodowlanych, więc dane należy traktować jako orientacyjne i oparte częściowo na porównaniach z podobnymi małymi skakunami strefy umiarkowanej.

Rozmnażanie, dymorfizm płciowy i różnice wieku

Dymorfizm płciowy, czyli różnice między samcem a samicą, u Euophrys granulata istnieje, ale nie jest tak widowiskowy jak u niektórych tropikalnych Salticidae. Dorosłe samce bywają nieco smuklejsze, czasem bardziej kontrastowe i mają wyraźnie powiększone nogogłaszczki z bulbusami. Samice są zwykle pełniejsze w odwłoku, zwłaszcza przed składaniem jaj.

Młode osobniki są trudne do oznaczenia gatunkowego i płciowego. U bardzo małych juweniliów płci zwykle nie da się określić wiarygodnie bez dalszego wzrostu. Podrostki mogą już zdradzać zarysy przyszłych proporcji ciała, ale nadal bywają mylone z innymi gatunkami rodzaju Euophrys.

Zaloty u skakunów obejmują sygnały wzrokowe i drganiowe. U tego gatunku nie ma tak rozbudowanej literatury behawioralnej jak u australijskich lub północnoamerykańskich celebrytów internetu, ale można oczekiwać typowych dla Salticidae sekwencji: ustawienia ciała frontalnie do partnerki, ruchów odnóży, nogogłaszczków i subtelnych wibracji podłoża. Samica może samca zaakceptować, zignorować albo potraktować jak potencjalną ofiarę, zwłaszcza jeśli jest źle odżywiona lub zaniepokojona.

Po kopulacji samica buduje jedwabne schronienie jajowe i składa jaja w osłoniętym miejscu. Liczba jaj u tak małych skakunów zwykle nie jest duża i zależy od wielkości oraz kondycji samicy. Czas rozwoju zarodków zależy od temperatury. U części skakunów samica pozostaje przy kokonie przez pewien czas; dla Euophrys granulata takie zachowanie jest prawdopodobne, ale wymaga lokalnych potwierdzeń obserwacyjnych.

Najważniejsze informacje o Euophrys granulata

Cecha	Typowa wartość lub opis	Podstawa ustaleń	Ciekawostka
Pozycja systematyczna	Gatunek rodzaju Euophrys, rodzina Salticidae	Opis taksonomiczny, badania molekularne i rewizje systematyczne rodzaju	Salticidae to jedna z najbogatszych w gatunki rodzin pająków na świecie
Typowy rozmiar	Zwykle około 3–5 mm długości ciała; samice często nieco większe	Pomiary z opisów i materiałów porównawczych	Przy tak małym rozmiarze rozpiętość odnóży jest mało użyteczna jako parametr identyfikacyjny
Ubarwienie	Brązowawe, szarawe, cętkowane, zwykle dobrze maskujące	Obserwacje terenowe, opisy taksonomiczne	Epitet granulata nawiązuje do ziarnistego charakteru wzoru lub faktury
Środowisko	Mikrosiedliska nasłonecznione: kamienie, kora, murawy, niska roślinność	Obserwacje terenowe, porównanie z blisko spokrewnionymi gatunkami	Drobne skakuny często wykorzystują szczeliny i nieregularności powierzchni, których człowiek prawie nie zauważa
Aktywność	Głównie dzienna, silnie zależna od światła i temperatury	Badania wzroku skakunów, obserwacje terenowe	Skakuny zwykle gorzej funkcjonują przy słabym oświetleniu niż nocne pająki łowne
Sposób polowania	Aktywny łowca, podchodzi do ofiary i atakuje skokiem	Badania behawioralne Salticidae, obserwacje terenowe	Przed skokiem zwykle pozostawia nić asekuracyjną
Rozmnażanie	Samica składa jaja w jedwabnym schronieniu, możliwa czasowa opieka nad kokonem	Udokumentowane obserwacje rozrodu u skakunów, porównanie z rodzajem Euophrys	Oprzęd jajowy pełni funkcję ochronną, a nie łowną
Hodowla	Raczej dla osób doświadczonych z małymi skakunami; ważna wentylacja i bardzo drobna karmówka	Dane hodowlane, wnioski z ekologii gatunku	Największym problemem bywa nie temperament, lecz mikroskopijny rozmiar i łatwość ucieczki

Znaczenie cech budowy i zachowania

Najbardziej charakterystyczne cechy Euophrys granulata mają konkretne znaczenie funkcjonalne. Duże oczy przednio-środkowe poprawiają wykrywanie i ocenę celu, co jest kluczowe przy skokach na niewielkie owady. Cętkowane ubarwienie zwiększa skuteczność kamuflażu na nierównych powierzchniach. Krótka, zwarta sylwetka ułatwia poruszanie się po szczelinach i nieregularnym podłożu. Włoski czuciowe wspierają orientację, gdy wzrok nie wystarcza, na przykład podczas kontaktu z podłożem, przy nagłych podmuchach powietrza lub w ciasnym schronieniu.

Nawet subtelne różnice płciowe mają znaczenie rozrodcze. Budowa bulbusów samca i epigyne samicy decyduje o zgodności podczas kopulacji i jest jedną z najważniejszych cech rozpoznawczych dla arachnologów. Drobne zmiany w rysunku ciała mogą też pomagać w sygnalizacji podczas zalotów, choć u tego gatunku nie opisano tak efektownej komunikacji wizualnej jak u części innych skakunów.

Porównanie z podobnymi skakunami

Euophrys frontalis to jeden z najczęściej porównywanych europejskich przedstawicieli rodzaju. Bywa podobny rozmiarem i ogólną formą, ale różni się detalami wzoru oraz budową narządów kopulacyjnych. Bez tych cech łatwo o pomyłkę.

Pseudeuophrys erratica jest innym małym europejskim skakunem, często spotykanym na murach i konstrukcjach. Zwykle ma nieco inny pokrój i wzór ciała niż Euophrys granulata, ale dla początkującego obserwatora oba mogą wyglądać podobnie: małe, brunatne, cętkowane skakuny.

Talavera aequipes również należy do drobnych Salticidae strefy umiarkowanej. Bywa mylony z małymi Euophrys, lecz różni się proporcjami ciała i cechami genitalnymi. W praktyce oznaczanie takich mikroskakunów często wymaga mikroskopu stereoskopowego.

Attulus pubescens jest częstym skakunem z powierzchni pionowych i sztucznych struktur. Bywa większy, bardziej „ścienny” w trybie życia i inaczej ukształtowany niż typowy Euophrys, ale laik może wrzucić oba do jednego worka jako „małe skakuny z muru”.

Mity i nieporozumienia

• Nie każdy mały pająk z dużymi oczami to Euophrys granulata. Sam wygląd frontalny nie wystarcza do oznaczenia gatunku.
• To nie jest ptasznik. Skakuny należą do Salticidae i różnią się całkowicie budową, biologią i wymaganiami od Theraphosidae.
• Nie buduje sieci łownej. Jedwab służy głównie do oprzędu spoczynkowego, jajowego i nici asekuracyjnej.
• Nie „atakuje ludzi”. W razie zagrożenia zwykle wybiera ucieczkę, skok albo ukrycie.
• Nie wymaga tropikalnej wilgotności. To gatunek związany raczej z umiarkowanymi, często dość suchymi mikrosiedliskami.
• Nie należy go automatycznie trzymać grupowo. Skakuny nie są z zasady zwierzętami społecznymi, a kanibalizm jest możliwy.

Jak arachnolodzy rozpoznają, klasyfikują i badają ten gatunek?

Podstawą identyfikacji są cechy morfologiczne oglądane pod powiększeniem. Arachnolodzy analizują układ oczu, proporcje prosomy i opistosomy, rozmieszczenie włosków i szczecinek, wzór ubarwienia oraz przede wszystkim narządy kopulacyjne. U samców ocenia się kształt bulbusów i embolusa, a u samic epigyne oraz wewnętrzne przewody kopulacyjne.

Współcześnie coraz częściej wykorzystuje się też dane molekularne, zwłaszcza gdy kilka podobnych gatunków tworzy trudny kompleks. To ważne, bo u małych skakunów zbieżność barw i wzorów może prowadzić do błędów. Badania behawioralne i obserwacje terenowe uzupełniają obraz biologii, ale rzadko zastępują twarde cechy taksonomiczne. Oznaczenie ze słabego zdjęcia, bez skali i bez informacji o miejscu znalezienia, powinno być traktowane najwyżej jako przypuszczenie.

Podstawowe wymagania hodowlane

Euophrys granulata nie należy do najczęściej utrzymywanych skakunów, a jego bardzo mały rozmiar utrudnia bezpieczną hodowlę. Jeśli już jest utrzymywany, lepiej traktować go jako gatunek dla osób mających doświadczenie z mikroskakunami. Odpowiedni jest mały, ale nie skrajnie ciasny pojemnik z bardzo dobrą wentylacją krzyżową, czyli otworami po więcej niż jednej stronie, zabezpieczonymi przed ucieczką najmniejszych stadiów.

Dla pojedynczego dorosłego osobnika zwykle wystarcza zbiornik rzędu 10 × 10 × 15 cm lub podobny, z przewagą wysokości nad szerokością, jeśli wnętrze oferuje pionowe powierzchnie i miejsca do budowy oprzędu. Zbyt duże terrarium dla drobnego juwenilia może utrudniać kontrolę stanu zwierzęcia i skuteczne karmienie. Lepiej sprawdzają się korkowe płaty, cienkie gałązki, fragmenty kory, suche łodyżki i inne stabilne powierzchnie do wspinania.

Temperatura pokojowa w zakresie około 20–26°C zwykle jest wystarczająca, z lekkimi dobowymi spadkami. Należy unikać przegrzania i bezpośredniego nasłonecznienia pojemnika. Małe objętości powietrza nagrzewają się błyskawicznie. Dodatkowe ogrzewanie, jeśli w ogóle potrzebne, powinno być kontrolowane termostatem i nigdy nie może prowadzić do przesuszenia lub gwałtownych skoków temperatury.

Wilgotność nie powinna być utrzymywana przez ciągłe zalewanie podłoża. Lepsze jest umiarkowanie suche wnętrze z okresowym podaniem niewielkich kropli wody na ściance lub dekoracji, z których pająk może pić. W tak małym pojemniku odczyty higrometru bywają mało reprezentatywne, więc ważniejsze są obserwacja kondycji, tempo wysychania i brak pleśni.

Pokarm musi być bardzo drobny i ruchliwy: muszki owocowe, drobne muchówki, najmniejsze karaczany lub mikroświerszcze odpowiednie do stadium rozwoju. Niezjedzoną karmówkę trzeba usuwać, szczególnie przed linieniem. W razie przenoszenia najlepiej używać pojemnika przechwytującego i miękkiego pędzelka. Chwytanie palcami jest ryzykowne zarówno dla pająka, jak i dla opiekuna.

Ciekawostki

• Niewielki rozmiar Euophrys granulata sprawia, że łatwiej go przeoczyć niż znaleźć, nawet w odpowiednim siedlisku.
• Ubarwienie tego skakuna lepiej docenić pod bocznym światłem niż na pojedynczym zdjęciu z lampą błyskową.
• Skakuny nie obracają gałek ocznych jak ssaki, ale potrafią śledzić obiekt dzięki ruchom wewnętrznych struktur oka.
• Nić asekuracyjna przy skoku to jedno z najpraktyczniejszych zastosowań jedwabiu u Salticidae.
• Małe europejskie skakuny są często trudniejsze do oznaczenia niż duże gatunki tropikalne.
• Część różnic w barwie może wynikać z mikroskopowej budowy włosków, a nie tylko z pigmentów.
• Dla ofiary taki pająk nie musi wykonywać dalekiego skoku; często wystarcza bardzo krótki, precyzyjny atak.
• W ekosystemie działa jako drobny drapieżnik ograniczający liczebność małych stawonogów.

FAQ

Czy Euophrys granulata występuje w Polsce?

Może być uwzględniany w regionalnych opracowaniach europejskich, ale przy odpowiedzi dla konkretnego kraju trzeba opierać się na aktualnych, zweryfikowanych danych faunistycznych. W przypadku małych skakunów dawne oznaczenia bywają korygowane po rewizjach taksonomicznych.

Czy da się oznaczyć ten gatunek ze zdjęcia?

Czasem można zawęzić oznaczenie do rodzaju lub grupy podobnych gatunków, ale pewne rozpoznanie często wymaga obejrzenia narządów rozrodczych pod powiększeniem. U juweniliów jest to szczególnie trudne.

Jak duży jest Euophrys granulata?

To bardzo mały skakun, zwykle około 3–5 mm długości ciała. Samice bywają przeciętnie nieco większe od samców.

Czy ten skakun jest groźny dla człowieka?

Znaczenie medyczne ukąszeń większości skakunów jest niewielkie. Jad służy głównie do obezwładniania małych ofiar. Potencjalnie możliwy jest miejscowy ból, zaczerwienienie, obrzęk lub świąd, a u niektórych osób reakcja alergiczna, ale nie należy prowokować ukąszenia.

Czy Euophrys granulata nadaje się do początkującej hodowli?

Raczej nie jest najlepszym wyborem na start. Problemem nie musi być zachowanie pająka, lecz jego mikroskopijny rozmiar, ryzyko ucieczki i konieczność zapewnienia bardzo drobnej karmówki.

Co je ten gatunek?

Głównie bardzo drobne owady i inne małe stawonogi, które może dostrzec, dogonić i bezpiecznie obezwładnić. W hodowli sprawdzają się najmniejsze dostępne karmówki dopasowane do stadium rozwoju.

Czy buduje sieć?

Nie buduje typowej sieci łownej. Wytwarza jedwab do tworzenia schronienia, kokonu jajowego oraz nici asekuracyjnej używanej między innymi podczas skoków.