Moja hodowla
Skakuny

Euophrys sedula

Euophrys sedula to niewielki gatunek skakuna, czyli pająka z rodziny Salticidae. Nie jest to nazwa rodzaju ani grupy handlowej, lecz konkretnego gatunku opisanego naukowo, należącego do jednej z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków na świecie. Jak u innych skakunów, kluczową rolę w jego biologii odgrywa wzrok, aktywne polowanie i budowanie niewielkich jedwabnych schronień zamiast sieci łownych.

Opublikowano: Czas czytania: 14 minAutor: Redakcja arachnids-market.com
Euophrys sedula

Euophrys sedula to niewielki gatunek skakuna, czyli pająka z rodziny Salticidae. Nie jest to nazwa rodzaju ani grupy handlowej, lecz konkretnego gatunku opisanego naukowo, należącego do jednej z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków na świecie. Jak u innych skakunów, kluczową rolę w jego biologii odgrywa wzrok, aktywne polowanie i budowanie niewielkich jedwabnych schronień zamiast sieci łownych. Jednocześnie Euophrys sedula nie powinien być utożsamiany z każdym małym pająkiem o dużych oczach, ani mylony z ptasznikami, pogońcami, kątnikami, kosarzami czy owadami.

Euophrys sedula – czym jest ten skakun i co o nim wiadomo?

Euophrys sedula jest gatunkiem pająka z rodzaju Euophrys, rodziny Salticidae i podrodziny zwykle wiązanej z grupą euofryinów. Salticidae to skakuny: pająki o charakterystycznym układzie ośmiu oczu, z bardzo dużą parą oczu przednio-środkowych i wyjątkowo rozwiniętą orientacją wzrokową. W obrębie tej rodziny rodzaj Euophrys obejmuje liczne drobne gatunki, często trudne do oznaczenia bez analizy narządów rozrodczych.

Dostępne dane wskazują, że Euophrys sedula należy do skakunów małych, raczej niepozornych i słabiej znanych niż popularne w hodowli Phidippus czy Menemerus. To ważne, ponieważ w przypadku tego gatunku wiele szczegółów ekologii i biologii rozrodu nie zostało opisanych tak dokładnie jak u najlepiej przebadanych skakunów tropikalnych lub synantropijnych. W takich sytuacjach trzeba ostrożnie oddzielać to, co wynika z opisów taksonomicznych i obserwacji terenowych, od wniosków opartych na porównaniu z blisko spokrewnionymi gatunkami.

Klasyfikacja rodzaju Euophrys była w przeszłości porządkowana i częściowo reinterpretowana w ramach rewizji taksonomicznych, czyli naukowych zmian w ujęciu pokrewieństwa i granic taksonów. U małych skakunów z tej grupy identyfikacja bardzo często zależy od budowy epigyne samicy, czyli zewnętrznej części układu kopulacyjnego, oraz bulbusów na nogogłaszczkach samca. Z tego powodu oznaczenie ze zdjęcia bywa zawodne, zwłaszcza u osobników młodocianych.

Naturalny zasięg Euophrys sedula jest słabiej popularyzowany niż u gatunków szeroko rozpowszechnionych w miastach, ale dostępne opracowania sytuują ten gatunek w Palearktyce, czyli w strefie obejmującej znaczną część Europy i przyległych obszarów umiarkowanych. Rozmieszczenie szczegółowe może być jednak niepełne, ponieważ drobne skakuny są łatwe do przeoczenia, a część dawnych oznaczeń wymagała lub nadal wymaga weryfikacji. W Polsce rodzaj Euophrys jest reprezentowany przez kilka gatunków, natomiast przy konkretnych danych lokalnych dla E. sedula należy opierać się na aktualnych wykazach faunistycznych.

Jak rozpoznać Euophrys sedula i skąd biorą się różnice między osobnikami?

Euophrys sedula rozpoznaje się przede wszystkim po bardzo małym rozmiarze, zwartym pokroju ciała, typowym dla wielu drobnych skakunów, oraz cechach szczegółowych widocznych pod powiększeniem. Prosoma, czyli przednia część ciała obejmująca głowotułów, oczy, aparat gębowy i odnóża, jest stosunkowo wysoka i krótka. Opistosoma, czyli odwłok, bywa owalna i delikatnie wzorzysta, zwykle w tonach brązowych, szarawych lub piaskowych, co sprzyja kamuflażowi na podłożu mineralnym, korze albo wśród suchej roślinności.

Jak u wszystkich skakunów, ciało dzieli się na prosomę i opistosomę, a pająk ma osiem odnóży krocznych, nogogłaszczki oraz szczękoczułki z pazurami jadowymi. Nogogłaszczki pełnią funkcje czuciowe, a u dojrzałych samców ich końce są przekształcone w bulbusy, przypominające małe rękawice bokserskie. Kądziołki przędne na końcu odwłoka wytwarzają jedwab wykorzystywany do budowy schronień, kokonów jajowych i nici asekuracyjnej, ale nie do klasycznej sieci łownej.

Różnice między osobnikami zależą od kilku czynników:

  • płci – samce i samice mogą różnić się proporcjami ciała, wzorem i budową nogogłaszczków,
  • wieku – osobniki juwenilne, czyli młode przed dojrzałością płciową, zwykle są mniej kontrastowe i trudniejsze do oznaczenia,
  • stadium po linieniu – świeżo po wylince barwy mogą wydawać się jaśniejsze lub mniej nasycone,
  • oświetlenia – drobne włoski i łuski mogą dawać złudzenie innego odcienia,
  • zmienności populacyjnej – u szerzej rozmieszczonych gatunków lokalne populacje bywają nieco odmienne.

W praktyce oznaczenie samego koloru niemal nigdy nie wystarcza. U Euophrys sedula, podobnie jak u wielu małych salticidów, profesjonalna identyfikacja wymaga zwykle porównania cech narządów kopulacyjnych z publikowanymi rycinami i opisami.

Wygląd, budowa ciała i znaczenie tych cech

Euophrys sedula należy do skakunów niewielkich; typowa długość ciała mieści się zwykle w przedziale kilku milimetrów. To ważne rozróżnienie: długość ciała jest w arachnologii parametrem znacznie bardziej precyzyjnym niż rozpiętość odnóży, która silnie zależy od sposobu ustawienia nóg.

Ogólny pokrój jest krępy, ale nie tak masywny jak u dużych skakunów z rodzaju Phidippus. Ubarwienie zwykle ma charakter maskujący: odcienie szarości, brązu, beżu i czerni z drobnymi plamkami, jaśniejszymi obrzeżeniami lub subtelnymi pasami z włosków. Taki wzór utrudnia wykrycie pająka przez drapieżniki i pomaga podejść ofiarę na niewielką odległość.

Najważniejszą strukturą rozpoznawczą skakunów są oczy. Cztery pary oczu tworzą układ odmienny niż u wielu innych pająków. Największe oczy przednio-środkowe zapewniają bardzo szczegółowe widzenie na krótkim dystansie, ocenę kontrastu i ruchu, a także śledzenie obiektów. Pozostałe oczy poszerzają pole widzenia i pomagają wykrywać bodźce z boków i z tyłu. Skakun nie porusza gałką oczną jak kręgowiec, lecz przemieszcza wewnętrzne struktury oka. Określenie „doskonały wzrok” jest wygodnym skrótem, ale nie znaczy, że widzi świat tak jak człowiek, zwłaszcza przy słabym oświetleniu.

Włoski czuciowe i narządy szczelinowe uzupełniają wzrok. Dzięki nim pająk odbiera drgania podłoża, dotyk oraz ruch powietrza. U małego naziemno-przydennego skakuna ma to znaczenie przy wykrywaniu zagrożenia i podczas ostrożnego przemieszczania się po nierównej powierzchni.

Środowisko naturalne, rozmieszczenie i aktywność

Dostępne dane faunistyczne i porównanie z innymi gatunkami rodzaju sugerują, że Euophrys sedula zasiedla przede wszystkim siedliska otwarte lub półotwarte strefy umiarkowanej: nasłonecznione murawy, obrzeża ścieżek, kamieniste lub piaszczyste fragmenty gruntu, niską roślinność, skały albo korę. Nie jest to typowy skakun koron drzew ani gatunek kojarzony głównie z wnętrzami budynków.

Rozmieszczenie geograficzne należy traktować jako umiarkowanie dobrze udokumentowane, ale niekompletne. Małe skakuny z rodzaju Euophrys są często niedostatecznie wykazywane, bo wymagają przeszukiwania mikrohabitatów i dokładnego oznaczania mikroskopowego. Nie ma podstaw, by opisywać E. sedula jako gatunek introdukowany na szeroką skalę; należy go raczej wiązać z naturalnymi populacjami Palearktyki.

Większość dobrze poznanych skakunów jest aktywna głównie w dzień i Euophrys sedula najprawdopodobniej wpisuje się w ten schemat. Aktywność zależy jednak od temperatury, nasłonecznienia, pory roku i stadium rozwoju. W chłodne albo bardzo suche dni wiele osobników ogranicza przemieszczanie się i kryje się w jedwabnym schronieniu.

Skakuny nie budują sieci łownych jak kątniki czy krzyżaki. Zamiast tego tworzą niewielki oprzęd służący do odpoczynku, linienia, przeczekania niekorzystnych warunków i składania jaj. U małych gatunków taki „śpiworek” bywa umieszczony pod kamieniem, w szczelinie kory, między źdźbłami lub pod liściem.

Poruszanie się, skoki, wzrok i polowanie

Euophrys sedula porusza się krótkimi biegami, zatrzymaniami i skokami. Skok u skakunów nie wynika wyłącznie z pracy mięśni. Bardzo ważną rolę odgrywają też zmiany ciśnienia hemolimfy, czyli płynu krążącego w ciele pająka. Pozwala to gwałtownie wyprostować odnóża, zwykle z istotnym udziałem tylnych par nóg. Przed skokiem skakun ocenia odległość i obserwuje miejsce lądowania, a następnie często zostawia nić asekuracyjną, która ogranicza ryzyko upadku i może umożliwić powrót.

Badania behawioralne na skakunach jako rodzinie pokazują, że wiele z nich potrafi wybierać trasę podejścia do ofiary i omijać przeszkody w oparciu o informacje wzrokowe. Dla Euophrys sedula brak tak szczegółowych eksperymentów, ale jego budowa i sposób żerowania wskazują na podobny, choć zapewne prostszy niż u dużych gatunków, model polowania aktywnego.

Ofiarami są drobne owady i inne małe stawonogi odpowiednie do rozmiaru pająka. Młode osobniki pobierają mikroskopijną zdobycz, na przykład bardzo małe muchówki. Dorosłe mogą polować na nieco większe owady miękkociałe, a czasem na inne pająki podobnej wielkości. Po uchwyceniu ofiary szczękoczułkami pająk wprowadza jad służący głównie do unieruchomienia zdobyczy i rozpoczyna zewnętrzne trawienie, po czym zasysa upłynnioną treść.

Brak apetytu przez pewien czas nie musi oznaczać problemu zdrowotnego. U skakunów spadek aktywności łowieckiej często poprzedza linienie lub wynika z niskiej temperatury.

Rozwój, linienie, rozmnażanie i długość życia

Jak inne pająki, Euophrys sedula rośnie przez linienie, czyli zrzucanie starego oskórka. Młode linieją częściej niż dorosłe, ale dokładna częstotliwość zależy od temperatury, dostępności pokarmu i kondycji. Zbliżającą się wylinkę może zapowiadać ograniczenie aktywności, odmowa przyjmowania pokarmu i dłuższe przebywanie w zamkniętym oprzędzie. W tym okresie nie należy niepokoić pająka ani zostawiać przy nim żywej karmówki, która mogłaby uszkodzić osłabionego osobnika.

Świeżo po linieniu nowy oskórek i pazury jadowe są miękkie. Pająk potrzebuje czasu, by stwardniały. U młodych osobników możliwa jest częściowa regeneracja utraconej nogi przy kolejnych wylinkach, ale zwykle nie następuje od razu i nie zawsze jest pełna.

Dymorfizm płciowy, czyli różnice między samcem a samicą, u Euophrys sedula jest widoczny głównie w budowie narządów rozrodczych, proporcjach ciała i czasem w niuansach ubarwienia. Dorosły samiec ma wyraźnie powiększone końce nogogłaszczków z bulbusami. Samice są często nieco masywniejsze w odwłoku, zwłaszcza po najedzeniu i przed złożeniem jaj. U bardzo młodych osobników wiarygodne oznaczenie płci bywa niemożliwe.

Zachowania godowe u skakunów obejmują sygnały wzrokowe i wibracyjne. Samiec ustawia ciało bokiem lub przodem, porusza odnóżami i nogogłaszczkami oraz przekazuje drgania przez podłoże. U drobnych gatunków rodzaju Euophrys zaloty są zwykle subtelniejsze niż u widowiskowych skakunów tropikalnych, ale nadal mają znaczenie gatunkowe. Samica może samca zaakceptować, zignorować albo odrzucić. Ryzyko agresji istnieje, dlatego łączenie par w hodowli wymaga ostrożności.

Po kopulacji samica tworzy jedwabne schronienie i składa jaja w środku. Liczba jaj u tak małego skakuna nie jest wysoka w porównaniu z dużymi gatunkami, ale zmienia się wraz z wiekiem i kondycją samicy. Czas rozwoju jaj zależy od temperatury. Samica może pozostawać przy złożu przez pewien czas, jednak nie należy automatycznie przypisywać temu gatunkowi zaawansowanej „opieki społecznej”.

Długość życia małych skakunów strefy umiarkowanej zwykle wynosi około roku lub nieco dłużej, choć dostępne dane dla Euophrys sedula są ograniczone. Samice wielu skakunów żyją dłużej od samców, ale różnica bywa umiarkowana i zależy od warunków środowiskowych.

Podstawowe wymagania hodowlane

Euophrys sedula nie jest typowym, szeroko oferowanym skakunem hodowlanym, a jego niewielki rozmiar sam w sobie stanowi wyzwanie. Jeśli gatunek jest utrzymywany, zbiornik powinien być mały, ale nie ciasny, dobrze wentylowany i zabezpieczony przed ucieczką nawet przez bardzo drobne szczeliny. Dla pojedynczego dorosłego osobnika odpowiedni bywa pojemnik rzędu około 10 × 10 × 15 cm lub zbliżony, z większym naciskiem na użyteczną przestrzeń i wentylację niż na sam litraż.

Ważna jest wentylacja krzyżowa oraz możliwość wspinania się po korze, cienkich gałązkach, liściach i chropowatych ściankach. Ponieważ skakuny często budują schronienie w górnej części pojemnika, praktyczne jest otwieranie od przodu lub z boku, aby nie niszczyć oprzędu przy każdym karmieniu. Podłoże może być cienkie i umiarkowanie suche, z lokalnie lekko wilgotniejszą strefą, ale nie powinno być stale mokre.

Temperatura pokojowa do umiarkowanie podwyższonej, orientacyjnie około 20–26°C w dzień, zwykle odpowiada małym gatunkom strefy umiarkowanej. Należy unikać przegrzewania i bezpośredniego nasłonecznienia. Jeśli stosuje się dodatkowe ogrzewanie, konieczny jest termostat; nie powinno się stawiać małego pojemnika bezpośrednio na macie grzewczej.

Wilgotność warto regulować ostrożnie, przede wszystkim przez wentylację i okresowe podawanie kropli wody na ściance lub wyposażeniu. W bardzo małych pojemnikach higrometry bywają mało miarodajne, dlatego lepiej obserwować tempo wysychania i zachowanie zwierzęcia. Zbyt duża wilgoć zwiększa ryzyko pleśni i zastoju powietrza.

Pokarm musi być drobny: muszki owocowe, małe muchówki lub inne niewielkie owady karmowe dobrane do stadium rozwoju. Zbyt duża karmówka może być ignorowana albo stanowić zagrożenie dla świeżo wyliniałego pająka. Nie należy podawać owadów złapanych na zewnątrz ze względu na pestycydy i pasożyty. Przenoszenie pająka najlepiej wykonywać pojemnikiem przechwytującym i miękkim pędzelkiem, nie palcami.

Najważniejsze informacje o Euophrys sedula

Cecha Typowa wartość lub opis Podstawa ustaleń Ciekawostka
Status taksonomiczny Konkretny gatunek z rodzaju Euophrys Opis taksonomiczny, rewizje systematyczne Nazwy małych skakunów bywają mylone z nazwami rodzajów lub nazwami handlowymi
Rodzina Salticidae, czyli skakuny Klasyfikacja arachnologiczna To jedna z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków
Rozmiar Bardzo mały skakun, zwykle kilka milimetrów długości ciała Opisy morfologiczne, pomiary okazów Długość ciała jest lepszym parametrem niż rozpiętość odnóży
Ubarwienie Szarawe, brązowawe, maskujące, z drobnym wzorem Obserwacje terenowe, opisy taksonomiczne Nie każdy skakun jest jaskrawo kolorowy
Tryb życia Dzienny drapieżnik aktywnie polujący bez sieci łownej Badania behawioralne nad Salticidae, obserwacje terenowe Buduje oprzęd do odpoczynku i linienia, a nie pułapkę na ofiary
Środowisko Niskie rośliny, murawy, skały, kora, nasłonecznione mikrohabitaty Obserwacje terenowe, porównanie z blisko spokrewnionymi gatunkami Małe skakuny często żyją tuż przy ziemi i łatwo je przeoczyć
Rozpoznawanie płci Najpewniejsze u dorosłych po budowie nogogłaszczków i epigyne Badania anatomiczne, opisy diagnostyczne U młodych osobników oznaczenie płci często jest niewiarygodne
Hodowla Wymaga drobnej karmówki, dobrej wentylacji i zabezpieczenia przed ucieczką Dane hodowlane, wnioski z ekologii gatunku Niewielki rozmiar bywa większym wyzwaniem niż „temperament”

Młode, podrostki, dorosłe samice i dorosłe samce

U Euophrys sedula osobniki juwenilne są zwykle drobniejsze, smuklejsze i mniej wyraźnie wzorzyste niż dorosłe. Podrostki mogą stopniowo nabierać cech właściwych płci, ale pełne oznaczenie nadal bywa niepewne. Dopiero dojrzały samiec ma dobrze widoczne bulbusy na nogogłaszczkach, natomiast dorosła samica ma w pełni wykształconą epigyne.

Znaczenie tych różnic jest praktyczne i biologiczne. Zmiana proporcji ciała wpływa na mobilność, wybór wielkości ofiary i strategię rozrodu. U samców sygnały wizualne i drganiowe służą głównie zalotom oraz rozpoznawaniu partnerki, a u samic większa pojemność odwłoka ma znaczenie dla produkcji jaj.

Porównanie z podobnymi lub mylonymi skakunami

Euophrys frontalis to jeden z lepiej znanych europejskich przedstawicieli rodzaju. Jest podobny rozmiarem i ogólnym pokrojem, ale różni się szczegółami wzoru oraz budową narządów kopulacyjnych. W praktyce terenowej oba gatunki mogą być mylone bez powiększenia.

Pseudeuophrys lanigera to inny mały skakun spotykany częściej w pobliżu zabudowań i na murach. Bywa bardziej synantropijny, a jego sylwetka i wzór mogą prowadzić do pomyłek, zwłaszcza na zdjęciach słabej jakości. Różni się jednak przynależnością rodzajową i detalami morfologii.

Attulus pubescens, dawniej zaliczany do Sitticus, jest małym skakunem powierzchni otwartych i ścian. Ma bardziej „przyziemny” wygląd i inny zestaw cech diagnostycznych. To dobry przykład, że podobny rozmiar i szaro-brązowe ubarwienie nie oznaczają bliskiego pokrewieństwa na poziomie gatunku.

Menemerus semilimbatus bywa mylony przez początkujących z każdym małym skakunem na ścianie, ale jest zwykle większy, bardziej wydłużony i silniej związany z ciepłymi ścianami budynków. W porównaniu z Euophrys sedula ma odmienny pokrój i inne wymagania przestrzenne w hodowli.

Mity i nieporozumienia

  • To nie ptasznik miniaturowy. Euophrys sedula należy do Salticidae, a nie do ptaszników.
  • Nie każdy mały pająk z dużymi oczami to ten gatunek. Oznaczenie zwykle wymaga analizy drobnych cech.
  • Nie buduje sieci łownej. Wytwarza jedwab, ale używa go głównie do schronień i zabezpieczenia skoku.
  • Nie jest „agresywny wobec ludzi”. W razie zagrożenia częściej ucieka lub zastyga, niż podejmuje kontakt.
  • Nie wymaga stale mokrego terrarium. Nadmierna wilgoć może być bardziej szkodliwa niż umiarkowane przesuszenie.
  • Nie każdy skakun nadaje się do częstego manipulowania. Przy tym rozmiarze głównym ryzykiem jest ucieczka i uraz mechaniczny.

Jak arachnolodzy rozpoznają, klasyfikują i badają Euophrys sedula?

Arachnolodzy łączą kilka typów danych. Podstawą są opisy taksonomiczne: kształt prosomy i odwłoka, układ włosków, proporcje odnóży, a przede wszystkim narządy kopulacyjne. U samicy analizuje się epigyne i wewnętrzne przewody kopulacyjne, u samca kształt bulbusu oraz wyrostków na nogogłaszczku. To właśnie te cechy najczęściej pozwalają odróżnić podobne gatunki.

Coraz większe znaczenie mają też dane molekularne, czyli porównania DNA, zwłaszcza gdy granice między gatunkami są niejasne albo dawniej oparto je na zbyt skąpym materiale. Obserwacje terenowe dostarczają informacji o siedlisku, sezonowej aktywności i polowaniu, a badania anatomiczne i behawioralne pomagają interpretować funkcję konkretnych struktur. W praktyce pojedyncze zdjęcie z telefonu bardzo rzadko pozwala na pewne oznaczenie Euophrys sedula.

Ciekawostki

  • Nazwa Euophrys odnosi się do rodzaju obejmującego liczne drobne skakuny trudne do identyfikacji terenowej.
  • U małych skakunów maskujące wzory są często ważniejsze ekologicznie niż jaskrawe barwy.
  • Nić asekuracyjna podczas skoku jest dla skakuna odpowiednikiem zabezpieczenia, a nie „siecią”.
  • Wzrok skakunów jest bardzo dobry jak na pająki, ale słabszy w kiepskim oświetleniu.
  • Młode osobniki mogą wyglądać na inny gatunek niż dorosłe, zwłaszcza krótko po linieniu.
  • Brak efektownego „tańca” nie oznacza, że zaloty nie istnieją; u drobnych gatunków bywają po prostu subtelniejsze.
  • Mały rozmiar utrudnia zarówno badania naukowe, jak i odpowiedzialną hodowlę.
  • Skakuny odgrywają istotną rolę jako drapieżniki drobnych stawonogów w mikroekosystemach naziemnych.

FAQ

Czy Euophrys sedula występuje w Polsce?

Może być wykazywany w Europie środkowej, ale konkretne potwierdzenia dla Polski należy sprawdzać w aktualnych opracowaniach faunistycznych. W przypadku małych skakunów starsze dane bywają rewidowane.

Jak duży jest Euophrys sedula?

To bardzo mały skakun, zwykle osiągający zaledwie kilka milimetrów długości ciała. Dokładny zakres zależy od płci i materiału pomiarowego.

Czy ten gatunek nadaje się do hodowli początkującej?

Raczej nie jest to najlepszy wybór na start, nie z powodu szczególnej „trudności charakteru”, lecz przez mały rozmiar, ryzyko ucieczki i konieczność podawania bardzo drobnej karmówki.

Czy Euophrys sedula buduje sieć?

Buduje jedwabne schronienia i kokony jajowe, ale nie tworzy typowej sieci łownej do chwytania ofiar. Poluje aktywnie, wykorzystując wzrok i szybki atak z bliska.

Jak odróżnić samca od samicy?

Najpewniej u dorosłych. Samiec ma powiększone bulbusy na nogogłaszczkach, a samica charakterystyczną epigyne. U młodych osobników oznaczenie płci często jest niepewne.

Czy ukąszenie Euophrys sedula jest groźne?

Znaczenie medyczne ukąszeń większości skakunów jest niewielkie. Jad służy głównie do obezwładniania małych ofiar. Możliwy jest miejscowy ból, zaczerwienienie lub świąd, a indywidualna reakcja może się różnić, ale brak jest podstaw do sensacyjnego opisywania tego gatunku jako niebezpiecznego dla człowieka.

Co je Euophrys sedula?

W naturze poluje na bardzo drobne owady i inne małe stawonogi. W hodowli należy podawać karmówkę odpowiednią do wielkości pająka, na przykład małe muchówki lub muszki owocowe.

Dlaczego oznaczenie tego skakuna ze zdjęcia bywa trudne?

Bo małe gatunki z rodzaju Euophrys są do siebie podobne kolorem i pokrojem. Pewne oznaczenie zwykle wymaga obejrzenia narządów rozrodczych pod powiększeniem oraz znajomości miejsca pochodzenia okazu.

Widzisz błąd w opisie? Zgłoś poprawkę redakcji.

Inne gatunki z rodzaju Euophrys

Porównaj z: Euophrys sanctimatei, Euophrys rufimana