Euophrys nigritarsis to niewielki skakun, czyli pająk z rodziny Salticidae, notowany głównie w górskich i podgórskich częściach Europy. Nie jest to ptasznik ani „mały owad o ośmiu nogach”, lecz wyspecjalizowany dzienny drapieżnik o bardzo dobrym wzroku i charakterystycznym sposobie polowania bez sieci łownej. Gatunek ten bywa słabiej rozpoznawalny niż popularne skakuny hodowlane, ponieważ ma skromniejsze ubarwienie i niewielkie rozmiary, a identyfikacja często wymaga zwrócenia uwagi na drobne cechy budowy. Dostępne dane wskazują, że Euophrys nigritarsis jest typowym przedstawicielem małych naziemno-naskalnych skakunów strefy umiarkowanej.

Euophrys nigritarsis – czym jest ten skakun i co o nim wiadomo?

Euophrys nigritarsis jest gatunkiem skakuna należącego do rodziny Salticidae, jednej z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków na świecie. W obrębie systematyki zalicza się go do rodzaju Euophrys; wyższa klasyfikacja wewnątrz Salticidae była w ostatnich dekadach kilkakrotnie porządkowana i niektóre relacje między drobnymi rodzajami tej grupy nadal bywają dyskutowane w świetle badań morfologicznych i molekularnych. Dla praktycznego opisu najważniejsze jest jednak to, że mamy do czynienia z małym, dziennym skakunem, który poluje wzrokowo na inne drobne stawonogi.

Utrwalona polska nazwa zwyczajowa dla tego gatunku nie funkcjonuje powszechnie w literaturze popularnej, dlatego najbezpieczniej używać nazwy naukowej Euophrys nigritarsis. Nazwa rodzajowa Euophrys odnosi się do grupy drobnych skakunów o zwartej budowie, a epitet gatunkowy nigritarsis wywodzi się z łaciny i można go tłumaczyć jako odnoszący się do ciemnych członów stopy, czyli końcowych części odnóży. Tego typu nazwy bywają pomocne, ale same w sobie nie wystarczają do pewnej identyfikacji.

Dostępne dane faunistyczne wskazują, że gatunek jest związany głównie z Europą, zwłaszcza z obszarami chłodniejszymi lub górskimi. Bywa wymieniany z terenów środkowej i południowej Europy, w tym z regionów alpejskich i innych stanowisk skalistych. Rozmieszczenie nie wszędzie jest jednak równie dobrze udokumentowane, bo małe skakuny z rodzaju Euophrys są łatwe do przeoczenia i część dawnych oznaczeń może wymagać rewizji. W Polsce informacje o występowaniu rodzaju Euophrys są dobrze znane, ale dane dotyczące samego E. nigritarsis należy traktować ostrożnie lokalnie i opierać na aktualnych opracowaniach regionalnych.

Jak rozpoznać Euophrys nigritarsis i od czego zależą różnice między osobnikami?

Rozpoznanie Euophrys nigritarsis opiera się przede wszystkim na połączeniu małego rozmiaru, zwartego pokroju ciała, układu oczu typowego dla skakunów oraz cech detali ubarwienia i narządów rozrodczych. Jak u innych Salticidae, ciało składa się z dwóch głównych części: prosomy, czyli przedniej części ciała obejmującej głowotułów, oczy, aparat gębowy i odnóża, oraz opistosomy, czyli odwłoka. Ma też osiem odnóży krocznych, nogogłaszczki pełniące funkcje dotykowe i rozrodcze oraz szczękoczułki z pazurami jadowymi.

Najbardziej charakterystyczną cechą wszystkich skakunów jest ustawienie ośmiu oczu w czterech parach. U Euophrys nigritarsis, podobnie jak u innych Salticidae, największe znaczenie mają duże oczy przednio-środkowe, zapewniające wysoką rozdzielczość obrazu na krótkim dystansie. Pozostałe oczy pomagają wykrywać ruch i poszerzają pole widzenia. To nie znaczy jednak, że skakun „widzi jak człowiek”. Porusza wewnętrznymi strukturami oka, a nie całymi gałkami ocznymi jak kręgowce, i polega także na czuciu mechanicznym oraz drganiach podłoża.

Różnice między osobnikami zależą od kilku czynników:

• płci – dorosłe samce i samice mogą różnić się kontrastem barw, proporcjami i budową nogogłaszczek,
• wieku – osobniki juwenilne, czyli niedojrzałe, bywają mniej kontrastowe i trudniejsze do oznaczenia,
• świeżości po linieniu – po wylince barwy i owłosienie mogą wyglądać inaczej niż u osobników starszych,
• oświetlenia i kąta obserwacji – drobne włoski i łuski zmieniają odbiór koloru,
• lokalnej zmienności populacyjnej – szczególnie u gatunków szerzej rozmieszczonych w górach.

W praktyce oznaczanie wyłącznie po kolorze bywa zawodne. U wielu drobnych skakunów z tej grupy pewne rozpoznanie wymaga obejrzenia epigyne samicy, czyli zewnętrznej części narządów kopulacyjnych, albo bulbusów samca, czyli końcowych struktur na nogogłaszczkach służących do przekazania nasienia.

Wygląd, rozmiary i budowa ciała

Euophrys nigritarsis należy do małych skakunów. Typowa długość ciała mieści się orientacyjnie w zakresie około 3–5 mm, przy czym samice bywają przeciętnie nieco większe i masywniejsze od samców. Rozpiętość odnóży jest parametrem mniej precyzyjnym niż długość ciała i zależy od pozycji pająka, dlatego w fachowych opisach używa się głównie długości prosomy i całego ciała.

Prosoma jest stosunkowo wysoka jak na tak mały gatunek, z wyraźnie zaznaczoną przednią częścią, gdzie znajdują się duże oczy. Opistosoma jest raczej owalna, niezbyt wydłużona. Ubarwienie jest zwykle stonowane: brązowe, szarawe, czarniawe lub piaskowe, z drobnymi jaśniejszymi włoskami i delikatnym wzorem. Końce odnóży mogą sprawiać wrażenie ciemniejszych, co dobrze współgra z nazwą gatunkową. Jest to raczej skakun kamuflujący się na podłożu skalnym lub mineralnym niż gatunek o jaskrawym „pokazowym” ubarwieniu.

Nogogłaszczki samca po osiągnięciu dojrzałości mają powiększone bulbusy i mogą przypominać drobne rękawice bokserskie. To jedna z najważniejszych oznak dojrzałości płciowej. Samica nie ma takich powiększeń, a narządy rozrodcze ocenia się od spodu odwłoka. Szczecinki czuciowe na ciele i odnóżach pomagają odbierać dotyk, ruch powietrza i drgania. Obecne są też kądziołki przędne, czyli narządy wytwarzające jedwab.

Środowisko naturalne, rozmieszczenie i aktywność

Obserwacje terenowe wskazują, że Euophrys nigritarsis jest związany przede wszystkim z siedliskami otwartymi, nasłonecznionymi i dość chłodnymi sezonowo, często o charakterze górskim lub podgórskim. Spotyka się go na skałach, rumowiskach, murkach, suchych stokach, wśród niskiej roślinności i na nagrzewających się powierzchniach mineralnych. W wielu miejscach ważna jest mozaika mikrośrodowisk: miejsca dobrze oświetlone do polowania oraz szczeliny i osłonięte partie do odpoczynku i linienia.

Nie jest to typowy mieszkaniec gęstej, wilgotnej ściółki leśnej ani koron drzew. Częściej wykorzystuje powierzchnie poziome i pionowe o twardym podłożu niż cienkie liście roślin zielnych, choć lokalnie może wchodzić na niską roślinność. Jak większość dobrze poznanych skakunów, jest aktywny głównie w dzień. Poziom aktywności zależy jednak od temperatury, nasłonecznienia i stadium rozwoju.

Jedwab służy mu nie do budowy sieci łownej, lecz do tworzenia oprzędu schronieniowego. Taki niewielki „śpiworek” może być zakładany w szczelinie skaly, pod kamieniem, przy korze lub na osłoniętej powierzchni. W nim pająk odpoczywa, zimuje lub przeczekuje linienie. Samica może wykorzystać podobne schronienie do złożenia jaj.

Wzrok, ruch i technika polowania

Skakuny z rodziny Salticidae słyną z bardzo dobrej orientacji wzrokowej, a Euophrys nigritarsis nie jest wyjątkiem. Oczy przednio-środkowe pozwalają dokładnie ocenić kształt, ruch i odległość celu na małym dystansie, natomiast oczy boczne pomagają wychwycić bodźce z otoczenia. To kluczowe dla życia na otwartym, słonecznym podłożu, gdzie szybkie zauważenie ofiary i drapieżnika decyduje o przeżyciu.

Skakun ten chodzi, podbiega i skacze, ale nie wykonuje skoków losowo. Zwykle najpierw obraca ciało w stronę obiektu, ocenia odległość, po czym wykonuje krótki skok albo szybki atak z małego dystansu. Mechanizm skoku opiera się na współpracy mięśni i zmian ciśnienia hemolimfy, czyli płynu ustrojowego pełniącego funkcję podobną do krwi. Przed skokiem zwykle mocuje nić asekuracyjną, która może zmniejszyć ryzyko upadku i ułatwić powrót.

Polowanie ma charakter aktywny. Euophrys nigritarsis nie łapie zdobyczy w typową sieć. Wyszukuje drobne owady i inne małe stawonogi, podchodzi do nich powoli, śledzi ruchy, a następnie chwyta ofiarę szczękoczułkami. Jad służy głównie do unieruchomienia małej zdobyczy. Trawienie, jak u innych pająków, odbywa się zewnętrznie: ofiara jest nadtrawiana enzymami, a następnie pobierany jest płynny pokarm.

W naturze dieta obejmuje zapewne drobne muchówki, skoczogonki, małe pluskwiaki i inne niewielkie stawonogi odpowiednie do rozmiaru drapieżnika. Możliwe jest też polowanie na młode pająki. Kanibalizm nie jest wykluczony, szczególnie przy wysokim zagęszczeniu i niedoborze pokarmu, ale nie należy uznawać go za dominującą strategię.

Rozwój, linienie i rozmnażanie

Jak wszystkie pająki, Euophrys nigritarsis rośnie przez linienie, czyli okresową wymianę oskórka. Młode osobniki linieją częściej niż dorosłe podrostki, a po osiągnięciu dojrzałości linienie ustaje. Przed wylinką wiele skakunów ogranicza aktywność, przestaje jeść i dłużej przebywa w oprzędzie. Świeżo po linieniu oskórek i pazury jadowe są miękkie, dlatego zwierzę jest bardziej podatne na urazy.

Osobnik juwenilny może częściowo zregenerować uszkodzoną lub utraconą odnóżę w kolejnych wylinkach, choć regeneracja nie zawsze jest pełna po jednej zmianie oskórka. Tempo wzrostu zależy od temperatury, dostępności pokarmu i długości sezonu aktywności. U gatunków strefy umiarkowanej rozwój bywa rozciągnięty na więcej niż jeden sezon.

Dane dotyczące rozrodu Euophrys nigritarsis są skromniejsze niż dla dużych skakunów tropikalnych, ale ogólny schemat jest dobrze znany z rodzaju i rodziny. Samiec po odnalezieniu samicy prezentuje serię ruchów odnóży, nógogłaszczków i ciała. U skakunów takie zachowanie pełni funkcję komunikacji wzrokowej i często także wibracyjnej. Samica może dopuścić samca, zignorować go albo go przepędzić. Ryzyko ataku zależy od kondycji, nastroju rozrodczego i sytuacji.

Po kopulacji samica składa jaja w jedwabnym schronieniu. Liczba jaj u tak małego skakuna nie bywa bardzo duża i najbezpieczniej mówić o niewielkim do umiarkowanego złożu, zależnym od wieku i kondycji samicy. Rozwój jaj trwa zwykle od kilkunastu dni do kilku tygodni w zależności od temperatury. Młode po wyjściu z kokonu pozostają początkowo bardzo drobne i wymagają minimalnej karmówki.

Dorosłe samce żyją zazwyczaj krócej niż samice, choć różnice nie są tak skrajne jak u wielu ptaszników. Dla tego gatunku rozsądnie przyjąć, że pełny cykl życia najczęściej zamyka się w zakresie około 1 roku do 2 lat, zależnie od klimatu i warunków. Dane te mają charakter orientacyjny i nie powinny być traktowane jako sztywna norma.

Hodowla Euophrys nigritarsis – wymagania i ograniczenia

Euophrys nigritarsis nie należy do najczęściej utrzymywanych skakunów, dlatego informacje hodowlane opiera się głównie na ekologii gatunku, doświadczeniach z drobnymi europejskimi Euophrys oraz ogólnych zasadach utrzymania małych Salticidae. To ważne zastrzeżenie: nie każda rada z hodowli dużych tropikalnych skakunów nadaje się dla niewielkiego gatunku górskiego.

Dla pojedynczego dorosłego osobnika sprawdza się niewielki, dobrze wentylowany zbiornik pionowy lub kostka, na przykład około 10 × 10 × 15 cm jako rozsądne minimum praktyczne. Młodsze stadia lepiej utrzymywać w mniejszych pojemnikach, aby łatwiej kontrolować karmienie. Najważniejsza jest wentylacja krzyżowa, bardzo małe i zabezpieczone otwory oraz możliwość wspinania się po korze, korku, gałązkach lub kamieniu. Skakuny często budują schronienia pod górną częścią pojemnika, więc otwieranie od przodu lub z boku jest bezpieczniejsze niż ciągłe podnoszenie całej pokrywy.

Podłoże może być skromne: cienka warstwa suchego lub lekko wilgotnego materiału stabilizującego mikroklimat, ale bez zalewania. Gatunek pochodzący z otwartych, skalistych siedlisk nie wymaga stale mokrego terrarium. Lepiej sprawdza się umiarkowanie suche utrzymanie z okresowo podawaną wodą w postaci drobnych kropli na ściance lub wyposażeniu. Nadmierna wilgoć w połączeniu ze słabą wentylacją podnosi ryzyko pleśni i problemów podczas linienia.

Temperatura pokojowa w zakresie około 20–25°C zwykle odpowiada sezonowej aktywności takiego skakuna, z możliwością niewielkich spadków nocnych. Należy unikać przegrzewania małego pojemnika i bezpośredniego słońca. Oświetlenie dzienne lub łagodne doświetlenie w rytmie dnia i nocy pomaga, bo skakuny intensywnie korzystają ze wzroku podczas polowania.

W hodowli pająk będzie przyjmował bardzo małą aktywną karmówkę: Drosophila, drobne muchówki, miniaturowe świerszcze tylko dla większych stadiów, ewentualnie małe karaczany odpowiedniego rozmiaru. Ofiara powinna być zauważalna ruchowo, ale nie za duża. Przed linieniem niezjedzoną karmówkę należy usuwać. Appetyt może okresowo spadać i samo to nie musi oznaczać choroby.

Manipulowanie tym gatunkiem rękami nie ma uzasadnienia hodowlanego. Ze względu na mały rozmiar i szybkość dużo bezpieczniej używać pojemnika przechwytującego i miękkiego pędzelka do ukierunkowania ruchu. To pająk delikatny, łatwo uciekający w szczeliny.

Najważniejsze informacje o Euophrys nigritarsis

Cecha	Typowa wartość lub opis	Podstawa ustaleń	Ciekawostka
Takson	Gatunek: Euophrys nigritarsis	Opis taksonomiczny i późniejsze rewizje rodzaju	Brak powszechnie używanej polskiej nazwy zwyczajowej.
Rodzina	Salticidae, czyli skakuny	Klasyfikacja arachnologiczna	To jedna z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków, nie owadów.
Typowy rozmiar	Około 3–5 mm długości ciała	Pomiary z opisów i materiałów porównawczych	Tak mały rozmiar utrudnia pewne oznaczenie na podstawie zdjęcia.
Środowisko	Siedliska otwarte, skaliste, dobrze nasłonecznione; często tereny górskie	Obserwacje terenowe	Kamuflaż jest ważniejszy niż jaskrawe barwy pokazowe.
Aktywność	Głównie dzienna	Obserwacje terenowe i badania behawioralne skakunów	W słabym świetle aktywność zwykle wyraźnie spada.
Sposób polowania	Aktywne podchodzenie i krótki skok na ofiarę	Badania behawioralne i porównanie z blisko spokrewnionymi gatunkami	Nie buduje sieci łownej do chwytania zdobyczy.
Dymorfizm płciowy	Samice zwykle masywniejsze, samce z wyraźnymi bulbusami na nogogłaszczkach	Badania anatomiczne	U młodych osobników płeć bywa niemożliwa do pewnego ustalenia.
Długość życia	Najczęściej około 1–2 lat	Obserwacje terenowe, dane hodowlane i porównanie z podobnymi gatunkami	Samice wielu skakunów żyją nieco dłużej od samców.

Młode, podrostki, samice i samce – co naprawdę da się odróżnić?

U Euophrys nigritarsis wiarygodne różnicowanie stadiów rozwojowych i płci wymaga ostrożności. Młode osobniki są bardzo małe, zwykle bledsze lub mniej kontrastowe, a ich rysunek bywa rozmyty. U takich pająków płeć często pozostaje niepewna. Oznaczenie „unsexed” w hodowli oznacza właśnie brak wiarygodnego określenia płci, a nie „domyślnie samicę”.

Podrostki stopniowo nabierają bardziej typowych proporcji, ale dopiero pod koniec rozwoju u samców pojawiają się dobrze widoczne bulbusy nogogłaszczków. Dorosłe samice są zazwyczaj pełniejsze w odwłoku, zwłaszcza po karmieniu lub przed złożeniem jaj. Dorosłe samce bywają nieco smuklejsze i częściej wykazują wyraźniejsze zachowania prezentacyjne w kontakcie z samicą lub rywalem.

Znaczenie tych różnic jest funkcjonalne. Smuklejsza sylwetka i bardziej wyraziste struktury przedniej części ciała u samców pomagają w komunikacji rozrodczej, natomiast większa pojemność odwłoka samicy ma związek z produkcją jaj. U młodych osobników bardziej stonowane barwy mogą poprawiać kamuflaż podczas najbardziej wrażliwych etapów życia.

Porównanie z podobnymi skakunami

Euophrys frontalis to jeden z najlepiej znanych europejskich przedstawicieli rodzaju. Jest częściej notowany i może być mylony z E. nigritarsis przez osoby opierające się tylko na ogólnym wyglądzie. Różnice dotyczą szczegółów wzoru, proporcji i narządów kopulacyjnych, a nie prostego „koloru podstawowego”.

Pseudeuophrys lanigera jest również małym skakunem spotykanym w Europie, czasem w środowisku synantropijnym, na ścianach i wokół zabudowań. Bywa bardziej związany z konstrukcjami tworzonymi przez człowieka niż Euophrys nigritarsis, który kojarzony jest raczej z siedliskami naturalnymi i skalistymi. Sam ogólny rozmiar nie wystarcza do odróżnienia tych gatunków.

Talavera aequipes to kolejny drobny skakun naziemny, bardzo mały i trudny terenowo. W porównaniu z Euophrys różni się detalami budowy i mikroskopijnym wzorem ciała. To dobry przykład, dlaczego „mały brązowy skakun” nie jest użytecznym oznaczeniem.

Heliophanus spp. nie należą do tego samego rodzaju, ale bywają mylone przez początkujących ze względu na niewielki rozmiar. Zwykle mają jednak inny połysk oskórka, odmienną sylwetkę i częściej bardziej metaliczne refleksy. Poruszają się podobnie po nasłonecznionych powierzchniach, lecz taksonomicznie to inna linia rozwojowa skakunów.

Mity i nieporozumienia

• Nie każdy mały pająk z dużymi oczami to Euophrys nigritarsis. Pewne oznaczenie zwykle wymaga więcej niż jednego zdjęcia.
• To nie owad. Jak każdy pająk ma osiem odnóży krocznych, a nie sześć.
• Nie buduje sieci łownej jak kątnik czy krzyżak. Jedwab służy głównie do schronienia, linienia i jaj.
• Nie jest ptasznikiem miniaturowym. Skakuny należą do innej grupy pająków i mają inne wymagania.
• Ma dobry wzrok, ale nie „widzi w nocy jak kot”. W słabym świetle skuteczność polowania spada.
• Nie wymaga stale mokrego terrarium. To częsty błąd przy drobnych europejskich skakunach ze środowisk otwartych.

Jak arachnolodzy badają i klasyfikują Euophrys nigritarsis?

Arachnolodzy rozpoznają taki takson, czyli jednostkę klasyfikacji biologicznej, łącząc kilka źródeł danych. Podstawą pozostaje morfologia: układ oczu, proporcje ciała, wzór owłosienia, budowa szczękoczułków, nogogłaszczków samca i epigyne samicy. W drobnych skakunach to właśnie narządy rozrodcze mają kluczowe znaczenie diagnostyczne.

Coraz większą rolę odgrywają też badania molekularne, które porównują sekwencje DNA i pomagają ocenić pokrewieństwo oraz wykrywać gatunki trudne do odróżnienia morfologicznie. Rewizja taksonomiczna oznacza ponowne przeanalizowanie grupy i ewentualną zmianę granic gatunku, rodzaju albo synonimii. Jeśli w handlu pojawiłoby się oznaczenie typu Euophrys sp., oznaczałoby to osobnika z rodzaju Euophrys, ale bez ustalonego gatunku. Oznaczenia cf. i aff. sugerują odpowiednio podobieństwo lub pokrewieństwo z danym gatunkiem, lecz bez pełnej pewności.

Badacze łączą dane z okazów muzealnych, nowych odłowów, dobrej dokumentacji fotograficznej oraz informacji o dokładnym miejscu znalezienia. Przy tak małych pająkach lokalizacja ma duże znaczenie, bo niektóre gatunki są związane z konkretnymi pasmami górskimi lub typami podłoża.

Ciekawostki o Euophrys nigritarsis

• Epitet nigritarsis nawiązuje do ciemnych końcowych części odnóży.
• To skakun raczej subtelny kolorystycznie, bardziej „mineralny” niż widowiskowy.
• Drobne skakuny górskie bywają aktywne tylko w krótkich oknach dobrej pogody.
• Ich orientacja wzrokowa jest bardzo dobra w porównaniu z wieloma innymi pająkami.
• Nić asekuracyjna działa jak biologiczne zabezpieczenie podczas skoku.
• Małe skakuny są ważnymi drapieżnikami drobnych stawonogów w mikrosiedliskach skalnych.
• Świeżo po linieniu kolor ciała może wydawać się wyraźnie inny niż kilka dni później.
• Fotografia makro potrafi ujawnić szczegóły niewidoczne gołym okiem, ale nadal nie zawsze wystarcza do oznaczenia gatunku.

FAQ

Czy Euophrys nigritarsis występuje w Polsce?

Dane dotyczące rodzaju Euophrys w Polsce są dobrze znane, ale dla samego Euophrys nigritarsis status lokalny należy każdorazowo sprawdzać w aktualnych opracowaniach faunistycznych. Przy małych skakunach starsze oznaczenia mogą wymagać potwierdzenia.

Czy ten skakun nadaje się do początkującej hodowli?

Niekoniecznie. Nie dlatego, że jest „trudny z charakteru”, lecz dlatego, że jest bardzo mały, szybki, wrażliwy na błędy wentylacyjne i wymaga drobnej karmówki. Dla początkujących łatwiejsze bywają większe i lepiej poznane gatunki hodowlane.

Jak odróżnić samca od samicy?

Najpewniej po osiągnięciu dojrzałości. Dorosły samiec ma powiększone bulbusy na nogogłaszczkach, a samicę rozpoznaje się po budowie epigyne. U młodych osobników płeć bywa nieczytelna.

Czy Euophrys nigritarsis buduje sieć?

Buduje jedwabne schronienie, ale nie klasyczną sieć łowną do chwytania ofiar. Poluje aktywnie, podchodząc do zdobyczy i wykonując krótki skok.

Czy ukąszenie tego gatunku jest groźne dla człowieka?

Znaczenie medyczne ukąszeń większości skakunów jest niewielkie. Jad służy głównie do obezwładniania małych ofiar. Możliwe są jednak miejscowy ból, zaczerwienienie lub świąd, a reakcje indywidualne mogą się różnić. To nie powód, by prowokować zwierzę do ukąszenia.

Jaką wilgotność zapewnić w terrarium?

Nie ma jednej uniwersalnej liczby procentowej. Dla gatunku z otwartych, skalistych siedlisk ważniejsze są dobra wentylacja, umiarkowanie suche utrzymanie i regularny dostęp do kropli wody niż stale mokre podłoże.

Co oznacza zapis Euophrys sp.?

Oznacza osobnika z rodzaju Euophrys, ale bez ustalonego gatunku. Taki zapis może odnosić się do nieoznaczonego, trudnego do identyfikacji lub nawet formalnie nieopisanego gatunku, więc nie wolno automatycznie utożsamiać go z Euophrys nigritarsis.