Avicularia bicegoi to gatunek ptasznika z rodziny Theraphosidae, zaliczany do nadrzewnych ptaszników Nowego Świata występujących w północnej części Ameryki Południowej. W praktyce hodowlanej i popularnych opisach bywa kojarzony z „różowopalczastymi” ptasznikami z grupy Avicularia, ale nie należy zakładać, że wszystkie podobnie wyglądające osobniki da się pewnie oznaczyć wyłącznie po barwie. To ważne, bo określenie „ptaszniki” odnosi się wyłącznie do pająków z rodziny Theraphosidae, a nie do innych dużych pajęczaków czy do przypadkowo owłosionych pająków. W języku angielskim słowo „tarantula” zwykle oznacza właśnie ptasznika, chociaż historycznie w części Europy wiązano je również z pająkami z rodzaju Lycosa.

Avicularia bicegoi – czym jest ten ptasznik i co dziś o nim wiemy?

Avicularia bicegoi jest gatunkiem nadrzewnego ptasznika z rodziny Theraphosidae, tradycyjnie zaliczanym do podrodziny Aviculariinae. Należy do rodzaju Avicularia, czyli grupy południowoamerykańskich ptaszników znanych z zamiłowania do wspinania, budowania rurowych kryjówek z pajęczyny i częstego przebywania nad ziemią. Klasyfikacja tej grupy była w ostatnich latach przedmiotem rewizji taksonomicznych, czyli zmian w nazewnictwie i układzie pokrewieństw opartych na badaniach morfologicznych oraz, coraz częściej, molekularnych. W handlu można jeszcze spotkać zamieszanie nazewnicze dotyczące różnych przedstawicieli dawnego, szeroko ujmowanego rodzaju Avicularia.

Nazwa gatunkowa bicegoi upamiętnia osobę związaną z badaniami lub materiałem typowym; takie eponimiczne nazwy są w arachnologii częste. Najważniejsze jest jednak to, że mamy do czynienia z ptasznikiem nadrzewnym, zwykle smuklejszym i lżejszym w budowie niż wiele cięższych, naziemnych gatunków z Ameryki Południowej.

Dostępne dane wskazują, że Avicularia bicegoi pochodzi z obszarów wilgotnych lasów tropikalnych północnej Brazylii, prawdopodobnie z szerszego regionu Amazonii. Dokładne stanowiska terenowe nie zawsze są dobrze udokumentowane w źródłach popularnych, dlatego przy opisie zasięgu trzeba zachować ostrożność. Jak u wielu ptaszników nadrzewnych Nowego Świata, najistotniejsze ekologicznie są: wysoka strukturalna złożoność środowiska, obecność pni, szczelin, odspajającej się kory i naturalnych pustek, a także ciepły klimat z regularnymi opadami.

To nie jest gatunek, którego biologia została zbadana równie szczegółowo jak biologia części kręgowców czy owadów użytkowych. Wiele informacji pochodzi z połączenia opisu taksonomicznego, porównań z blisko spokrewnionymi gatunkami, obserwacji terenowych innych Avicularia oraz powtarzalnych obserwacji hodowlanych. Dlatego przy niektórych cechach uczciwiej mówić „dostępne dane sugerują” niż „na pewno jest tak zawsze”.

Po czym rozpoznaje się Avicularia bicegoi i skąd biorą się różnice między osobnikami?

Rozpoznawanie Avicularia bicegoi nie opiera się na jednej cesze. Znaczenie mają jednocześnie: proporcje ciała, ubarwienie, rozmieszczenie włosków, barwy końcowych części odnóży, budowa narządów rozrodczych oraz pochodzenie materiału. U ptaszników samo zdjęcie z góry bardzo często nie wystarcza do pewnej identyfikacji, zwłaszcza u młodych osobników i w obrębie podobnych gatunków z rodzaju Avicularia.

Jak każdy ptasznik, Avicularia bicegoi ma ciało podzielone na dwie główne części. Prosoma to przednia część ciała obejmująca między innymi karapaks, szczękoczułki, nogogłaszczki i osiem odnóży krocznych. Opistosoma to odwłok, na którego końcu znajdują się kądziołki przędne, czyli narządy produkujące pajęczynę. Szczękoczułki zakończone są pazurami jadowymi służącymi do chwytania ofiary i wprowadzania jadu. Nogogłaszczki przypominają krótszą parę odnóży przy aparacie gębowym; u dojrzałego samca ich końce są przekształcone w bulbusy, czyli narządy służące do przenoszenia nasienia.

Dla rodzaju Avicularia typowe są dość długie odnóża, dobra sprawność wspinania i obfite wykorzystywanie pajęczyny. Ubarwienie u tego gatunku bywa opisywane jako ciemne, z metalicznym lub purpurowawym połyskiem i jaśniejszymi końcówkami stóp. W praktyce barwy zależą od wieku, świeżości po linieniu, oświetlenia i kondycji. Osobnik krótko po linieniu zwykle wygląda intensywniej i czyściej kolorystycznie, natomiast przed kolejną wylinką może sprawiać wrażenie ciemniejszego i bardziej matowego.

Różnice między osobnikami wynikają z kilku przyczyn:

• wieku i stadium rozwoju,
• płci,
• świeżości po linieniu,
• lokalnego pochodzenia populacji, jeśli zostało prawidłowo ustalone,
• warunków utrzymania i stopnia starcia owłosienia,
• trudności taksonomicznych w obrębie całej grupy Avicularia.

Budowa ciała, ubarwienie i znaczenie cech morfologicznych

Avicularia bicegoi jest ptasznikiem o budowie przystosowanej do życia nad ziemią. Ciało jest stosunkowo lekkie, a odnóża długie i sprawne, co ułatwia poruszanie się po pionowych powierzchniach. Rozpiętość odnóży w hodowli bywa podawana orientacyjnie na około 11–15 cm, choć sposób pomiaru nie jest jednolity i utrudnia ścisłe porównania. Długość ciała dorosłych osobników jest wyraźnie mniejsza od rozpiętości odnóży i zwykle mieści się w przedziale typowym dla średnich nadrzewnych aviculariin.

Końcowe części stóp są wyposażone w gęste szczecinki ułatwiające przyczepność. To ważna cecha funkcjonalna: ptasznik nadrzewny musi pewnie przemieszczać się po korze, liściach i własnej pajęczynie. Osiem oczu nie daje mu tak ostrego widzenia jak u skakunów, dlatego podstawowym źródłem informacji o otoczeniu są włoski czuciowe, ruch powietrza, drgania podłoża i kontakt z pajęczyną. Istotną rolę odgrywają też narządy szczelinowe, czyli mechanoreceptory rejestrujące naprężenia oskórka.

Jako ptasznik Nowego Świata, Avicularia bicegoi posiada włoski parzące, choć sposób ich używania u rodzaju Avicularia różni się od dobrze znanego „wyczesywania” obserwowanego u wielu naziemnych ptaszników z Ameryki. U przedstawicieli tej grupy kontaktowe włoski obronne mogą łatwo wbijać się w skórę lub błony śluzowe przy bezpośrednim kontakcie. To jedna z przyczyn, dla których nie należy traktować tych pająków jako zwierząt do brania na ręce.

Naturalne środowisko, zasięg i tryb życia

Avicularia bicegoi wiązany jest z wilgotnymi lasami równikowymi północnej Brazylii. To obszary ciepłe przez cały rok, z wysoką sezonową lub całoroczną wilgotnością, ale jednocześnie z naturalnym ruchem powietrza i znaczną pionową złożonością środowiska. Wysokość nad poziomem morza prawdopodobnie nie jest tu głównym czynnikiem odróżniającym, znacznie ważniejsze są mikrośrodowiska: dziuple, przestrzenie za luźną korą, szczeliny w suchych fragmentach drewna i rozwidlenia gałęzi.

Określenie „nadrzewny” opisuje dominujący sposób życia, ale nie oznacza, że ptasznik nigdy nie schodzi na ziemię. Młodsze osobniki mogą częściej przebywać niżej, a dorosłe czasem wykorzystują także kryjówki położone blisko podłoża. Typowa kryjówka ma postać rurowej lub lejkowatej konstrukcji z pajęczyny połączonej z naturalną szczeliną. Pajęczyna nie służy tu do łowienia jak klasyczna sieć orbikularna, lecz do stabilizacji kryjówki, rejestrowania drgań i zabezpieczenia miejsca odpoczynku.

Zachowanie, polowanie i obrona

Obserwacje hodowlane wskazują, że Avicularia bicegoi bywa szybki, czujny i skłonny raczej do ucieczki niż do konfrontacji. „Szybki” to jednak określenie użytkowe, nie wynik standaryzowanych pomiarów. Wiele osobników reaguje błyskawicznym przemieszczeniem się do kryjówki po nagłym otwarciu terrarium lub silnym poruszeniu powietrza.

W naturze ten ptasznik poluje aktywnie z zasadzki. Odbiera drgania i ruch ofiary, po czym chwyta ją szczękoczułkami. Jad pomaga unieruchomić zdobycz i rozpoczyna proces trawienia zewnętrznego, czyli upłynniania tkanek przed pobraniem pokarmu. Główną część diety stanowią bezkręgowce: owady, inne stawonogi, zapewne także większe larwy lub karaczany napotkane w kryjówkach. Nazwa „ptasznik” nie oznacza, że ptaki są typowym pokarmem; takie przypadki, jeśli w ogóle się zdarzają, mają znaczenie marginalne.

W obronie Avicularia bicegoi może przede wszystkim uciekać, zastygać lub przyjmować postawę ostrzegawczą. Kąsanie jest reakcją obronną, nie „złośliwym atakiem”. Dane medyczne dotyczące ukąszeń tego konkretnego gatunku są ograniczone, ale jak u innych ptaszników Nowego Świata należy liczyć się przynajmniej z bólem miejscowym, obrzękiem i indywidualnie zmienną reakcją organizmu. Brak dobrze udokumentowanych przypadków śmiertelnych nie oznacza, że ukąszenie jest obojętne. Osobnym zagrożeniem są włoski parzące i kontakt z oczami, który może wymagać szybkiej pomocy okulistycznej.

Linienie, wzrost i różnice między płciami

Jak wszystkie ptaszniki, Avicularia bicegoi rośnie skokowo poprzez linienie, czyli zrzucanie starego oskórka. Przed wylinką wiele osobników ogranicza pobieranie pokarmu, staje się mniej aktywnych i może szczelniej zamykać kryjówkę pajęczyną. Ptasznik może linieć na grzbiecie; nie jest to automatycznie objaw śmierci, lecz typowa pozycja dla wielu gatunków.

Świeżo po linieniu nowy oskórek i pazury jadowe są miękkie. W tym okresie zwierzę należy pozostawić w spokoju i nie podawać pokarmu, dopóki aparat gębowy nie stwardnieje. Młode osobniki linieją częściej niż dorosłe, a tempo wzrostu zależy od temperatury, dostępności pokarmu i warunków utrzymania. U młodych osobników uszkodzone odnóże może częściowo się zregenerować przy kolejnych wylinkach, choć proces ten często wymaga więcej niż jednego linienia.

U tego gatunku, podobnie jak u innych ptaszników, samice zwykle żyją znacznie dłużej od samców. Dokładne wartości dla Avicularia bicegoi nie są dobrze ustalone, ale obserwacje hodowlane sugerują wieloletnie życie samic i zdecydowanie krótszy czas życia dorosłych samców po dojrzewaniu. Dojrzały samiec jest smuklejszy, ma relatywnie dłuższe odnóża i wyraźne bulbusy na nogogłaszczkach. Obecność lub brak haków goleniowych trzeba rozpatrywać gatunkowo; sam brak haków nie oznacza niedojrzałości.

Płeć najlepiej potwierdza się na podstawie wylinki. U samic ocenia się spermateki, czyli struktury związane z przechowywaniem nasienia. Oznaczanie płci po samym spodzie odwłoka, zwłaszcza u małych osobników, bywa zawodne.

Rozmnażanie i rozwój młodych

Dojrzały samiec buduje sieć nasienną, na którą oddaje nasienie, a następnie napełnia nim bulbusy. W czasie godów kluczową rolę odgrywają sygnały drganiowe i dotykowe. Samiec zwykle ostrożnie zbliża się do kryjówki samicy, a przebieg kopulacji zależy od kondycji i reaktywności obu osobników.

Po skutecznej kopulacji samica może zbudować kokon jajowy, który zwykle osłania i dogląda. Czas rozwoju jaj zależy od temperatury i innych warunków. Młode przechodzą etapy określane przez hodowców jako postlarwy, potem pierwsze aktywne stadia spiderlingów, czyli bardzo młodych pająków, a następnie kolejne stadia juwenilne. Liczebność potomstwa można podawać tylko jako szeroki zakres, bo różni się wraz z wiekiem i kondycją samicy. U części kokonów zdarzają się straty, porzucenie lub brak zapłodnienia; nie ma jednej uniwersalnej przyczyny takich sytuacji.

Podstawowe wymagania hodowlane

Hodowla Avicularia bicegoi powinna odzwierciedlać nadrzewny tryb życia. Odpowiednie jest wyższe terrarium z dobrą wentylacją, najlepiej z wentylacją krzyżową, czyli otworami umożliwiającymi przepływ powietrza przez zbiornik. Dla dorosłego osobnika stosuje się zwykle zbiornik wyższy niż szerszy, wyposażony w pionowe elementy: tubę korkową, pionowo ustawiony płat kory albo stabilne gałęzie.

Podłoże może być umiarkowanie wilgotne w jednej części, ale cały zbiornik nie powinien pozostawać stale mokry i duszny. Dla tego rodzaju znacznie groźniejszy od chwilowego umiarkowanego przesuszenia bywa zastój powietrza połączony z nadmierną wilgocią. Stały dostęp do czystej wody jest konieczny. Temperatura pokojowa z ciepłym, ale nie przegrzewanym zakresem około 22–27°C zwykle odpowiada biologii gatunku. Należy unikać pełnego słońca i ogrzewania od spodu, bo ptasznik w naturze unika przegrzania także przez wybór mikrośrodowiska.

W hodowli podaje się bezpieczne owady karmowe z kontrolowanych hodowli, na przykład karaczany, świerszcze lub larwy odpowiednie rozmiarem do pająka. Nie warto przekarmiać. Odmowa jedzenia nie zawsze oznacza problem zdrowotny; często poprzedza linienie. Niezjedzony pokarm powinno się usuwać, zwłaszcza gdy ptasznik szykuje się do wylinki.

Przenoszenie tego gatunku powinno odbywać się bez bezpośredniego kontaktu z ciałem zwierzęcia, najlepiej przy użyciu pojemnika przechwytującego i miękkiego narzędzia kierującego ruchem. Ze względu na szybkość, wspinaczkę i delikatną budowę nadrzewnych ptaszników handling zwiększa ryzyko ucieczki i urazu po upadku.

Najważniejsze informacje o Avicularia bicegoi

Cecha	Typowa wartość lub opis	Podstawa ustaleń	Ciekawostka
Pozycja systematyczna	Rodzina Theraphosidae, podrodzina Aviculariinae, rodzaj Avicularia, gatunek bicegoi	Opis taksonomiczny i późniejsze rewizje	Rodzaj Avicularia przez lata obejmował wiele podobnych, mylonych ze sobą form
Tryb życia	Głównie nadrzewny, budujący rurowe kryjówki z pajęczyny	Obserwacje terenowe i dane hodowlane	„Nadrzewny” nie znaczy, że nigdy nie schodzi na podłoże
Pochodzenie	Północna Brazylia, obszary Amazonii; dokładne stanowiska nie zawsze są szeroko publikowane	Materiał typowy, dane geograficzne, porównanie z pokrewnymi gatunkami	W handlu lokalizacja bywa podawana skrótowo i nie zawsze oznacza formalnie odrębny takson
Typowy rozmiar	Średni ptasznik nadrzewny; rozpiętość odnóży zwykle około 11–15 cm	Dane hodowlane i porównania morfologiczne	Rozpiętość odnóży zależy od metody pomiaru i nie zawsze daje idealne porównanie między gatunkami
Ubarwienie	Barwy ciemne, często z połyskiem i jaśniejszymi końcówkami stóp; zmienne zależnie od wieku i linienia	Opis taksonomiczny, obserwacje hodowlane	Świeżo po linieniu kontrast kolorów bywa wyraźniejszy niż tuż przed kolejną wylinką
Włoski parzące	Obecne, jak u ptaszników Nowego Świata, ważne obronnie przy kontakcie	Badania anatomiczne i obserwacje biologiczne rodzaju	U aviculariin obrona włoskami może mieć bardziej kontaktowy charakter niż u wielu naziemnych gatunków
Zachowanie	Czujny, zwykle skłonny do ucieczki, czasem reaktywny przy obsłudze terrarium	Powtarzalne obserwacje hodowlane	„Szybki” i „nerwowy” to opisy użytkowe, nie formalne kategorie naukowe
Długość życia	Samice zwykle wieloletnie, samce po dojrzeniu żyją krócej	Dane hodowlane i porównanie z pokrewnymi gatunkami	Dokładne rekordy długości życia nie zawsze są dobrze udokumentowane

Młode, podrostki i dorosłe osobniki – co się zmienia z wiekiem?

U młodych Avicularia bicegoi ubarwienie może wyraźnie odbiegać od wyglądu dorosłych. Wiele ptaszników nadrzewnych z tej grupy przechodzi ontogenetyczną zmianę barw, czyli zmianę wyglądu wraz z kolejnymi stadiami rozwoju. Spiderlingi i małe osobniki juwenilne często mają inne proporcje ciała, wyraźniejszy kontrast wzorów lub odmienny odcień stóp i odwłoka.

Podrostki stają się smuklejsze, coraz sprawniej budują rozbudowane tunele z pajęczyny i częściej wykorzystują elementy pionowe. Dorosłe samice są zwykle masywniejsze, z pełniejszą opistosomą i bardziej „stabilną” sylwetką. Dorosłe samce po ostatnim linieniu stają się lżejsze, długonogie i bardziej ruchliwe, a ich priorytetem biologicznym staje się poszukiwanie partnerki, nie dalszy wzrost.

Porównanie z podobnymi ptasznikami

Avicularia bicegoi bywa porównywany przede wszystkim z innymi aviculariinami.

• Avicularia avicularia – klasyczny, szeroko znany przedstawiciel rodzaju. Często bardziej zmienny pod względem barwy i częściej obecny w handlu, przez co historycznie wiele osobników błędnie wrzucano do jednego „worka” oznaczonego tą nazwą.
• Caribena versicolor – dawniej zaliczany do Avicularia, co dobrze pokazuje znaczenie rewizji taksonomicznych. Młode są intensywnie niebieskie, dorosłe wielobarwne; gatunek wyspiarski z Karaibów, nie z Amazonii.
• Ybyrapora diversipes – również nadrzewny i efektowny kolorystycznie, ale należy do innego rodzaju wydzielonego z dawnego szerokiego ujęcia aviculariin. Ma odmienną kombinację wzorów i pochodzenie z atlantyckich lasów Brazylii.
• Iridopelma hirsutum – także brazylijski ptasznik nadrzewny, smukły i sprawny wspinaczkowo, ale o innym pokroju, szczecinkowaniu i cechach taksonomicznych istotnych dla specjalistów.

Takie porównania pokazują, że podobny tryb życia nie oznacza identycznej identyfikacji ani identycznych wymagań. W handlu nadal spotyka się starsze nazwy rodzajowe oraz oznaczenia „sp.”, „cf.” lub nazwy lokalizacyjne. „Sp.” oznacza nieoznaczony gatunek w obrębie rodzaju, „cf.” sugeruje podobieństwo do określonego gatunku, a nie pewne oznaczenie, zaś nazwa regionu może odnosić się tylko do deklarowanego miejsca pozyskania materiału.

Mity i nieporozumienia

• Mit 1: każdy duży, owłosiony pająk to ptasznik. Nieprawda – ptaszniki to wyłącznie rodzina Theraphosidae.
• Mit 2: wszystkie Avicularia są identyczne. Nie – różnią się budową, ubarwieniem, pochodzeniem i cechami narządów rozrodczych.
• Mit 3: skoro to nadrzewny ptasznik z lasu deszczowego, trzeba stale utrzymywać mokre terrarium. Nie – potrzebna jest wilgoć połączona z dobrą wentylacją, nie zastój i bagno.
• Mit 4: odmowa jedzenia zawsze oznacza chorobę. Nie – często zapowiada linienie lub wynika z chwilowego spadku aktywności.
• Mit 5: ptaszniki „lubią” być trzymane na rękach. Brakuje na to dowodów; dla pająka to zwykle niepotrzebne ryzyko stresu i upadku.
• Mit 6: brak sensacyjnych doniesień medycznych oznacza pełne bezpieczeństwo. Nie – ukąszenia i włoski parzące nadal mogą być medycznie istotne.

Jak arachnolodzy rozpoznają, klasyfikują i badają Avicularia bicegoi?

Arachnolodzy opierają się na zestawie cech, a nie na jednej fotografii. Ważne są proporcje ciała, układ i rodzaj szczecin, budowa spermatek samicy oraz bulbusów samca, a także szczegóły owłosienia i elementów aparatu gębowego. To właśnie dlatego profesjonalne oznaczenie bardzo młodego osobnika albo egzemplarza bez znanego pochodzenia bywa niepewne.

Klasyfikacja ptaszników coraz częściej korzysta także z badań molekularnych, czyli porównań DNA. Nie zastępują one całkowicie klasycznej morfologii, ale pomagają testować hipotezy o pokrewieństwie i wykrywać sytuacje, w których podobny wygląd wynika z przystosowania do podobnego trybu życia, a nie z bardzo bliskiego pokrewieństwa. Właśnie dlatego rewizja taksonomiczna rodzaju Avicularia miała tak duże znaczenie dla hodowców i kolekcji muzealnych.

Ciekawostki o Avicularia bicegoi

• To ptasznik Nowego Świata, czyli z obu Ameryk; ten podział nie jest formalną rangą systematyczną, ale ma znaczenie praktyczne w hodowli.
• Nadrzewne ptaszniki z tej grupy potrafią bardzo skutecznie wykorzystywać pajęczynę jako „czujnik drgań”, a nie tylko materiał budulcowy.
• Barwy końcówek odnóży mogą wydawać się inne w świetle dziennym, lampie LED i tuż po linieniu.
• Wiele problemów hodowlanych aviculariin wynika nie z „za małej wilgotności”, lecz ze zbyt słabej wentylacji.
• Dojrzały samiec po ostatnim linieniu przestaje inwestować w dalszy wzrost i przechodzi w etap aktywnego poszukiwania samicy.
• Wylinka bywa cenniejsza diagnostycznie niż zdjęcie żywego pająka, bo pozwala ocenić cechy płciowe.
• Nieaktualne nazwy rodzajowe nadal krążą w handlu i na etykietach starszych kolekcji.
• Młode ptaszniki nie są „miniaturą dorosłych” – często znacząco zmieniają wygląd wraz z rozwojem.

FAQ

Czy Avicularia bicegoi to dobry ptasznik dla początkujących?

Niekoniecznie dla każdego początkującego. Nie jest to gatunek skrajnie problematyczny, ale jego szybkość, nadrzewny tryb życia i wrażliwość na błędy wentylacyjne sprawiają, że wymaga spokojnej obsługi i rozumienia specyfiki aviculariin.

Czy Avicularia bicegoi ma włoski parzące?

Tak, jako ptasznik Nowego Świata posiada włoski parzące. Mogą podrażniać skórę, drogi oddechowe i oczy, dlatego przy pracach w terrarium należy unikać prowokowania reakcji obronnych i nie dotykać oczu po kontakcie z wyposażeniem.

Jak duży rośnie Avicularia bicegoi?

To średniej wielkości nadrzewny ptasznik. W hodowli zwykle podaje się około 11–15 cm rozpiętości odnóży, ale wartości te są orientacyjne i zależą od sposobu mierzenia oraz kondycji osobnika.

Czy ten gatunek potrzebuje bardzo wysokiej wilgotności?

Potrzebuje środowiska ciepłego i wilgotnego, ale nie dusznego. W praktyce ważniejszy od jednej liczby procentowej jest układ: lekko wilgotna część podłoża, dostęp do wody, dobra wentylacja i możliwość wyboru mikroklimatu w terrarium.

Czy można pewnie oznaczyć ten gatunek po jednym zdjęciu?

Zwykle nie. U podobnych przedstawicieli Avicularia pewna identyfikacja często wymaga oceny cech taksonomicznych, w tym narządów rozrodczych, oraz informacji o pochodzeniu zwierzęcia.

Czy Avicularia bicegoi jest jadowity?

Tak, jak wszystkie ptaszniki posiada jad używany do obezwładniania ofiary. Dostępne dane nie uzasadniają sensacyjnego tonu, ale ukąszenie może być bolesne i medycznie istotne, a reakcja organizmu jest indywidualna.

Jakie terrarium najlepiej przygotować dla Avicularia bicegoi?

Najlepiej sprawdza się wyższe terrarium nadrzewne z bardzo dobrą wentylacją, pionową kryjówką z kory lub korka, elementami do wspinaczki, umiarkowanie wilgotnym podłożem i stałym poidłem z czystą wodą.