Euophrys quadripunctata to niewielki gatunek skakuna, czyli pająka z rodziny Salticidae, rozpoznawany przede wszystkim po drobnym rozmiarze, krępej sylwetce i charakterystycznym wzorze jasnych plamek na ciele. Nie jest to ptasznik ani „mały owad z dużymi oczami”, lecz wyspecjalizowany dzienny drapieżnik o bardzo dobrze rozwiniętej orientacji wzrokowej. Gatunek należy do jednej z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków na świecie, obejmującej tysiące form o odmiennym wyglądzie, ekologii i wymaganiach. W przypadku Euophrys quadripunctata wiele danych pochodzi z opisów taksonomicznych, obserwacji terenowych i porównań z blisko spokrewnionymi gatunkami, dlatego część szczegółów biologii należy traktować ostrożnie.
Euophrys quadripunctata – czym jest ten skakun i co o nim wiadomo?
Euophrys quadripunctata jest gatunkiem skakuna z rodziny Salticidae. Salticidae to rodzina pająków skaczących, wyróżniających się dużymi oczami przednio-środkowymi, aktywnym polowaniem bez typowej sieci łownej oraz bardzo dobrą orientacją wzrokową w porównaniu z wieloma innymi pająkami. W obrębie rodziny gatunek ten zalicza się do rodzaju Euophrys, który obejmuje małe, zwykle ziemno- i skałolubne skakuny o często subtelnym, maskującym ubarwieniu.
Klasyfikacja wewnętrzna Salticidae bywa korygowana w wyniku rewizji taksonomicznych, czyli zmian w nazewnictwie i pokrewieństwie opartych na nowych analizach anatomicznych i molekularnych. W przypadku rodzaju Euophrys granice między podobnymi gatunkami były wielokrotnie dyskutowane, dlatego przy starszej literaturze warto zachować ostrożność. Niektóre dawne oznaczenia mogły opierać się głównie na ubarwieniu, a dziś wiadomo, że u małych skakunów to często za mało do wiarygodnego rozpoznania.
Utrwalona polska nazwa zwyczajowa dla Euophrys quadripunctata nie funkcjonuje powszechnie w literaturze popularnej. Najbezpieczniej używać nazwy naukowej. Epitet gatunkowy quadripunctata można tłumaczyć jako „czterokropkowana” lub „czteroplama”, co najprawdopodobniej nawiązuje do wzoru jasnych punktów lub plamek widocznych na ciele.
Dostępne dane wskazują, że jest to skakun strefy palearktycznej, związany z siedliskami otwartymi lub półotwartymi, gdzie wykorzystuje nasłonecznione podłoże, kamienie, niską roślinność i nierówności terenu. Dokładne rozmieszczenie bywa podawane niejednolicie zależnie od źródła, a część starszych oznaczeń wymagała później weryfikacji. To ważne, bo niewielkie skakuny z rodzaju Euophrys są do siebie bardzo podobne.
Po jakich cechach rozpoznaje się Euophrys quadripunctata i skąd biorą się różnice między osobnikami?
Euophrys quadripunctata rozpoznaje się po połączeniu kilku cech, a nie po jednej „magicznej” plamce. Typowy jest mały rozmiar, zwarta budowa ciała, stosunkowo dość krótka sylwetka, duże oczy przednie charakterystyczne dla skakunów oraz stonowane ubarwienie w odcieniach brązu, szarości, czerni i bieli. Na opistosomie, czyli odwłoku, mogą występować jasne punkty lub plamki, które tłumaczą nazwę gatunkową. W praktyce ich kontrast i czytelność zależą od wieku, płci, świeżości po linieniu i kąta padania światła.
Jak u wszystkich pająków, ciało dzieli się na prosomę i opistosomę. Prosoma to przednia część ciała obejmująca głowotułów, oczy, aparat gębowy i odnóża. Opistosoma to odwłok z kądziołkami przędnymi, czyli strukturami wytwarzającymi jedwab. Skakun ma osiem odnóży krocznych, parę nogogłaszczek służących do manipulacji i odbioru bodźców, a u samca także do kopulacji, oraz szczękoczułki z pazurami jadowymi służącymi do chwytania i unieruchamiania ofiary.
Różnice między osobnikami wynikają z kilku czynników:
- wieku – młode osobniki są zwykle słabiej wybarwione i trudniejsze do oznaczenia,
- płci – dorosłe samce mogą mieć wyraźniej zaznaczone wzory i powiększone bulbusy na nogogłaszczkach, przypominające małe rękawice bokserskie,
- stadium po linieniu – świeżo po wylince kolory bywają jaśniejsze lub mniej nasycone,
- warunków oświetlenia – drobne łuski i włoski mogą zmieniać odbiór wzoru,
- zmienności populacyjnej – osobniki z różnych regionów mogą nieco różnić się kontrastem i rysunkiem ciała.
Właśnie dlatego identyfikacja z jednego zdjęcia, zwłaszcza młodego osobnika, bywa zawodna. U wielu gatunków rodzaju Euophrys pewne oznaczenie wymaga oceny narządów rozrodczych: epigyne u samicy oraz budowy bulbusów nogogłaszczków u samca.
Wygląd, budowa ciała i znaczenie wzoru
Euophrys quadripunctata należy do małych skakunów. Typowa długość ciała mieści się orientacyjnie w zakresie około 3–5 mm, przy czym samice bywają nieco większe i masywniejsze od samców. To długość ciała, a nie rozpiętość odnóży, która u tak małych pająków jest parametrem mniej precyzyjnym i rzadziej podawanym w opisach taksonomicznych.
Prosoma jest stosunkowo wysoka jak na niewielkiego skakuna, z szerokim przodem, na którym znajdują się cztery pary oczu. Najbardziej rzucają się w oczy duże oczy przednio-środkowe, odpowiedzialne za analizę szczegółów, ocenę odległości i śledzenie obiektów. Pozostałe oczy zwiększają pole widzenia i pomagają wykrywać ruch z boku oraz z tyłu. Skakuny nie obracają gałkami ocznymi jak kręgowce, ale poruszają wewnętrznymi strukturami oka, co pozwala im dokładnie „skanować” obiekt bez obracania całego ciała.
Ubarwienie Euophrys quadripunctata ma przede wszystkim znaczenie maskujące. Brązowo-szary wzór dobrze działa na tle kamieni, kory, suchej gleby i niskiej roślinności. Jasne plamki lub pasy mogą rozbijać kontur ciała, utrudniając wykrycie zarówno przez ofiary, jak i drapieżniki. Nie chodzi tu o efektowną jaskrawość znaną z części tropikalnych skakunów, lecz o kamuflaż dopasowany do małego, naziemnego lub przyziemnego łowcy.
Włoski i szczecinki czuciowe na odnóżach oraz ciele odbierają dotyk, ruch powietrza i drgania podłoża. Ważną rolę odgrywają też narządy szczelinowe, czyli mechanoreceptory reagujące na odkształcenia oskórka. Dzięki temu skakun nie polega wyłącznie na wzroku.
Środowisko naturalne, rozmieszczenie i aktywność
Dostępne źródła wiążą Euophrys quadripunctata z Europą i szerzej pojętą zachodnią lub środkową częścią Palearktyki, ale dokładny zasięg nie zawsze jest jednolicie raportowany. W części opracowań rozmieszczenie rodzaju Euophrys jest lepiej udokumentowane niż zasięg poszczególnych, drobnych gatunków. Występowanie w Polsce bywa podawane ostrożnie i wymaga oparcia na zweryfikowanym materiale, ponieważ małe skakuny łatwo pomylić.
Obserwacje terenowe wskazują, że skakun ten wybiera siedliska dość dobrze nasłonecznione: obrzeża muraw, kamieniste fragmenty terenu, skraje ścieżek, niską roślinność, pnie, mury lub nagrzewające się powierzchnie skalne. Nie jest to typowy mieszkaniec gęstego, stale wilgotnego lasu. Aktywność przypada głównie na dzień, zwłaszcza przy dobrym oświetleniu i umiarkowanie ciepłej pogodzie, co jest zgodne z biologią większości dobrze poznanych skakunów.
W nocy lub przy pogorszeniu warunków skakun szuka osłoniętego miejsca i buduje niewielki jedwabny oprzęd. To nie jest sieć łowna, lecz schronienie do odpoczynku, linienia, a u samicy także do składania jaj. W naturze taki woreczkowaty oprzęd może znajdować się pod kamieniem, w szczelinie kory, pod liściem albo przy nierówności podłoża.
Poruszanie się, skoki i polowanie
Euophrys quadripunctata, jak inne skakuny, nie łowi ofiar w klasyczną sieć. Poluje aktywnie. Najpierw lokalizuje zdobycz wzrokiem, następnie powoli się zbliża, zatrzymuje, koryguje pozycję i z niewielkiej odległości wykonuje szybki atak. Skok jest możliwy dzięki współpracy mięśni i zmian ciśnienia hemolimfy, czyli płynu krążącego w ciele pająka. U skakunów szczególnie ważne są tylne odnóża, które pomagają wygenerować wybicie.
Przed skokiem pająk zwykle przytwierdza nić asekuracyjną. To jedwabna linka bezpieczeństwa, która może ograniczyć ryzyko upadku i pomóc wrócić na poprzednią powierzchnię, jeśli lądowanie się nie powiedzie. Długość skoku zależy od wielkości osobnika, temperatury, rodzaju podłoża i celu ruchu. Nie ma sensu przypisywać temu gatunkowi jednego „rekordu”, bo byłoby to uproszczenie.
Główną część diety stanowią drobne owady i inne małe stawonogi odpowiednie do rozmiaru pająka. Mogą to być niewielkie muchówki, skoczogonki, mszyce, bardzo małe chrząszcze lub larwy i nimfy innych stawonogów spotykanych w mikrośrodowisku gatunku. Polowanie na inne pająki jest u Salticidae możliwe, ale nie należy zakładać, że stanowi podstawę diety Euophrys quadripunctata. Przy niedoborze pokarmu lub w ciasnym kontakcie może zdarzać się kanibalizm.
Rozwój, linienie i długość życia
Jak u innych pająków, wzrost odbywa się przez linienie, czyli zrzucanie starego oskórka. Osobnik juwenilny, czyli młody niedojrzały skakun, linieje częściej niż dorosły. Przed wylinką wiele osobników ogranicza aktywność, przestaje pobierać pokarm i zamyka się w oprzędzie. W tym czasie nie należy go niepokoić.
Po wyjściu z oskórka nowa powłoka ciała, pazury jadowe i szczękoczułki są jeszcze miękkie. Świeżo wyliniałe zwierzę jest bardziej podatne na urazy i odwodnienie, dlatego z karmieniem trzeba poczekać do wyraźnego stwardnienia oskórka. Częstotliwość linienia zależy od temperatury, ilości pokarmu i wieku. Młode rosną szybciej, ale przy małych gatunkach tempo dojrzewania może być dość zróżnicowane.
Dostępne dane dla drobnych skakunów strefy umiarkowanej sugerują, że długość życia Euophrys quadripunctata prawdopodobnie mieści się zwykle w granicach około jednego roku, czasem nieco dłużej w przypadku samic. Nie jest to jednak wartość absolutna. Samce wielu skakunów żyją krócej po osiągnięciu dojrzałości, ale różnica zwykle nie jest tak skrajna jak u części ptaszników.
Młode osobniki mogą częściowo regenerować utracone odnóża podczas kolejnych linień. Regeneracja bywa jednak niepełna i często wymaga więcej niż jednej wylinki.
Rozmnażanie, różnice płci i zachowania godowe
Dorosły samiec rozpoznawalny jest po powiększonych bulbusach na nogogłaszczkach. Samica ma narząd kopulacyjny widoczny od spodu odwłoka w okolicy epigastralnej; zewnętrzna część tego układu to epigyne. Właśnie jej kształt jest bardzo ważny w identyfikacji gatunku. U bardzo młodych osobników oznaczenie płci jest zwykle niepewne.
Dymorfizm płciowy u Euophrys quadripunctata wydaje się umiarkowany. Samice są zazwyczaj pełniejsze w odwłoku, a samce bardziej smukłe i po dojrzeniu mają wyraźniej zarysowane nogogłaszczki. Różnice w ubarwieniu są subtelniejsze niż u wielu dużych lub tropikalnych skakunów. To kolejny powód, dla którego same kolory nie wystarczają do diagnozy.
Zaloty prawdopodobnie obejmują sygnały wzrokowe i drganiowe, jak u innych przedstawicieli Salticidae, ale brak szeroko opisanych, widowiskowych sekwencji typowych dla kilku medialnych gatunków z Australii czy Ameryki. Samiec najpewniej prezentuje sylwetkę, porusza przednimi odnóżami i nogogłaszczkami oraz przekazuje wibracje przez podłoże. Samica może zaakceptować samca, zignorować go lub przegonić. Ryzyko agresji istnieje, zwłaszcza przy złej kondycji lub ciasnych warunkach, ale nie należy automatycznie zakładać, że każda samica zaatakuje partnera.
Po kopulacji samica składa jaja w jedwabnym schronieniu. Liczba jaj u tak małego skakuna jest zwykle umiarkowana i zależy od wielkości oraz kondycji samicy; bezpieczniej mówić o kilkunastu do kilkudziesięciu jaj niż o jednej sztywnej liczbie. Samica może przez pewien czas pilnować kokonu. Młode po wyjściu z osłon stopniowo się usamodzielniają.
Najważniejsze informacje o Euophrys quadripunctata
| Cecha | Typowa wartość lub opis | Podstawa ustaleń | Ciekawostka |
|---|---|---|---|
| Ranga taksonu | Gatunek z rodzaju Euophrys | Opis taksonomiczny, rewizje systematyczne | Małe skakuny z tego rodzaju bywają mylone nawet przez doświadczonych obserwatorów. |
| Rodzina | Salticidae, czyli skakuny | Klasyfikacja arachnologiczna | To jedna z najbardziej zróżnicowanych rodzin pająków na świecie. |
| Typowy rozmiar | Około 3–5 mm długości ciała | Opisy taksonomiczne, pomiary okazów | Przy tak małym rozmiarze rozpiętość odnóży jest mało praktycznym parametrem porównawczym. |
| Ubarwienie | Brązowawe, szarawe, z jasnymi plamkami lub punktami | Obserwacje terenowe, opisy morfologiczne | Nazwa gatunkowa najpewniej nawiązuje do układu czterech wyraźniejszych plamek. |
| Tryb życia | Dzienny, aktywnie polujący, bez sieci łownej | Obserwacje terenowe, badania behawioralne nad Salticidae | Jedwab wykorzystuje głównie do schronienia i asekuracji, a nie do chwytania ofiar. |
| Siedlisko | Nasłonecznione, otwarte lub półotwarte mikrośrodowiska, kamienie, niska roślinność | Obserwacje terenowe, porównanie z blisko spokrewnionymi gatunkami | Maskujące barwy są skuteczniejsze na ziemi i skałach niż na soczyście zielonych liściach. |
| Dymorfizm płciowy | Umiarkowany; samice zwykle pełniejsze, samce z wyraźnymi bulbusami | Badania anatomiczne, materiał muzealny | U bardzo młodych osobników płeć bywa niemożliwa do pewnego określenia. |
| Długość życia | Najpewniej około 1 roku, czasem dłużej u samic | Obserwacje hodowlane, porównanie z podobnymi gatunkami strefy umiarkowanej | Małe skakuny zwykle dojrzewają i kończą cykl życiowy szybciej niż duże gatunki tropikalne. |
Młode, podrostki, dorosłe samice i dorosłe samce
U Euophrys quadripunctata stadium rozwojowe bardzo silnie wpływa na wygląd. Młode osobniki są małe, mniej kontrastowe i często trudne do odróżnienia od innych drobnych skakunów. Podrostki zaczynają stopniowo ujawniać docelowy wzór, ale nadal mogą wprowadzać w błąd. Dorosłe samice są zwykle nieco większe, z pełniejszą opistosomą, szczególnie przed złożeniem jaj. Dorosłe samce mają wyraźnie rozwinięte bulbusy nogogłaszczków i nieraz bardziej kontrastowy przód ciała.
Znaczenie tych różnic jest praktyczne. Dla samca bardziej czytelny przód ciała i ruchy odnóży mogą mieć rolę komunikacyjną podczas zalotów. Pełniejszy odwłok samicy wiąże się z produkcją jaj. U młodych osobników stonowany wygląd wspiera kamuflaż i zmniejsza wykrywalność.
Porównanie z podobnymi lub mylonymi skakunami
Euophrys frontalis to jeden z bardziej znanych europejskich przedstawicieli rodzaju. Bywa podobny rozmiarem i ogólną sylwetką, ale różni się szczegółami wzoru oraz budową narządów rozrodczych. W praktyce bez dobrych zdjęć makro lub oglądu pod binokularem pomyłki są możliwe.
Pseudeuophrys lanigera jest małym skakunem często spotykanym na ścianach budynków i w otoczeniu człowieka. Ma bardziej „wełnisty” wygląd i inny typ wzoru na ciele. Bywa mylony z gatunkami Euophrys, ale należy do innego rodzaju.
Talavera aequipes to kolejny drobny skakun środowisk otwartych. Rozmiar i stonowane kolory mogą prowadzić do pomyłek terenowych, jednak proporcje ciała i detale narządów kopulacyjnych są inne.
Heliophanus spp. również obejmuje małe skakuny europejskie, ale wiele z nich ma bardziej błyszczące, ciemne ciało i smuklejszy pokrój. Dla niewprawnego obserwatora każdy mały ciemny pająk o dużych oczach może wydawać się „tym samym skakunem”, lecz to błąd.
Mity i nieporozumienia
- To nie owad. Euophrys quadripunctata jest pająkiem, ma osiem odnóży krocznych, a nie sześć jak owady.
- To nie ptasznik w miniaturze. Skakuny należą do Salticidae i bardzo różnią się anatomią oraz trybem życia od ptaszników.
- Nie każdy mały pająk z dużymi oczami to ten gatunek. Oznaczenie zwykle wymaga więcej niż pobieżnego spojrzenia.
- Nie buduje typowej sieci łownej. Jedwab służy głównie do schronienia, kokonu jajowego i nici asekuracyjnej.
- Nie widzi jak człowiek. Ma znakomitą orientację wzrokową, ale jego system widzenia działa inaczej.
- Nie jest „z natury łagodny” ani „z natury agresywny”. Reakcje zależą od sytuacji, wieku, kondycji i bodźców.
- Nie wymaga tropikalnej wilgoci. To ważne zwłaszcza przy gatunkach strefy umiarkowanej i siedlisk bardziej suchych.
Jak arachnolodzy rozpoznają, klasyfikują i badają ten gatunek?
Rozpoznawanie Euophrys quadripunctata opiera się na połączeniu cech zewnętrznych, lokalizacji stanowiska oraz anatomii narządów rozrodczych. Arachnolodzy badają pod mikroskopem układ szczecinek, proporcje ciała, rysunek prosomy i opistosomy oraz kształt epigyne samicy i bulbusów samca. Przy bardzo podobnych gatunkach to właśnie te ostatnie struktury są kluczowe.
Klasyfikacja może być korygowana na podstawie badań molekularnych, które porównują DNA i pomagają odróżnić gatunki podobne z wyglądu. Ważne są też obserwacje terenowe: typ siedliska, sezon aktywności i zachowanie. Oznaczenie na podstawie pojedynczego zdjęcia z telefonu, bez skali i bez widoku od spodu, często pozostaje jedynie przypuszczeniem.
W handlu ten gatunek praktycznie nie funkcjonuje jako popularny skakun hodowlany. Jeśli pojawi się oznaczenie typu Euophrys sp., oznacza ono osobnika z rodzaju Euophrys, ale bez pewnego ustalenia gatunku. Skróty cf. i aff. sugerują odpowiednio podobieństwo do danego gatunku albo bliskie pokrewieństwo przy niepewnej tożsamości.
Ciekawostki o Euophrys quadripunctata
- Nazwa gatunkowa najpewniej odnosi się do czterech punktów lub plam widocznych w rysunku ciała.
- U tak małych skakunów nawet drobne różnice w kącie światła mogą zmieniać odbiór wzoru.
- Rodzaj Euophrys obejmuje gatunki, których nie da się pewnie oznaczyć bez analizy genitaliów.
- Skakun może przez dłuższy czas obserwować ofiarę, zanim wykona krótki atak.
- Nić asekuracyjna działa jak biologiczny system bezpieczeństwa przy skoku.
- Świeżo po linieniu wzór bywa mniej kontrastowy niż po pełnym stwardnieniu oskórka.
- Drobne skakuny strefy umiarkowanej często bywają niedoceniane, bo nie mają spektakularnych barw gatunków tropikalnych.
- Ich znaczenie ekologiczne jest duże, bo regulują liczebność bardzo małych stawonogów w mikrośrodowiskach.
Podstawowe wymagania hodowlane
Euophrys quadripunctata nie jest standardowym gatunkiem terrarystycznym, ale gdyby był utrzymywany czasowo do obserwacji naukowej lub edukacyjnej, warunki powinny odzwierciedlać jego naturalną ekologię. Ze względu na mały rozmiar odpowiedni byłby niewielki, dobrze wentylowany pojemnik z bardzo drobnymi zabezpieczonymi otworami. Dla pojedynczego dorosłego osobnika praktyczny bywa zbiornik rzędu około 10 × 10 × 15 cm lub zbliżony, choć ważniejsza od samych wymiarów jest użyteczna przestrzeń do wspinania, możliwość budowy schronienia i bezpieczne otwieranie.
Dobrze sprawdza się wentylacja krzyżowa, odrobina suchego lub lekko wilgotnego podłoża pomagającego stabilizować mikroklimat, kawałek kory, drobne gałązki i elementy pionowe. Ponieważ skakuny często budują oprzęd w górnej części pojemnika, wygodniejsze jest otwieranie od przodu lub z boku. Nie należy regularnie niszczyć schronienia.
Temperatura pokojowa z umiarkowanymi wahaniami dobowymi zwykle bardziej odpowiada temu typowi europejskiego skakuna niż stałe silne dogrzewanie. Małe pojemniki bardzo łatwo się przegrzewają, dlatego nie powinny stać w pełnym słońcu ani bez kontroli na macie grzewczej. Wodę najlepiej podawać w postaci drobnych kropli na ściance lub wyposażeniu, a nie przez zalewanie całego pojemnika.
Pokarm musi być bardzo mały i ruchliwy: muszki owocowe, drobne muchówki lub inne bezpieczne karmówki dobrane do rozmiaru. Zbyt duży pokarm może stresować lub zranić pająka, zwłaszcza przed linieniem. Niezjedzone ofiary należy usuwać. Ze względu na delikatność i szybkość gatunku przenoszenie najlepiej wykonywać pojemnikiem przechwytującym i miękkim pędzelkiem, bez chwytania palcami.
W kontekście pochodzenia zawsze warto preferować osobniki z legalnych, udokumentowanych źródeł. Skróty handlowe takie jak CB, CBB, CH i WC opisują sposób pochodzenia, ale bywają stosowane niejednolicie i nie zastępują rzetelnej dokumentacji.
FAQ
Czy Euophrys quadripunctata występuje w Polsce?
Dane o występowaniu drobnych gatunków Euophrys wymagają ostrożności, bo łatwo o pomyłki identyfikacyjne. Jeśli pojawiają się informacje o stanowiskach, najlepiej opierać się na zweryfikowanych publikacjach faunistycznych lub materiale oznaczonym przez specjalistę.
Czy ten skakun buduje sieć?
Nie buduje typowej sieci łownej do chwytania ofiar. Wytwarza jedwabne schronienie do odpoczynku, linienia i składania jaj oraz nić asekuracyjną używaną podczas poruszania się i skoków.
Jak duży jest Euophrys quadripunctata?
To mały skakun, zwykle około 3–5 mm długości ciała. Samice mogą być nieco większe i masywniejsze od samców.
Czy można łatwo odróżnić samca od samicy?
U dorosłych osobników jest to łatwiejsze niż u młodych. Dorosły samiec ma powiększone bulbusy na nogogłaszczkach, natomiast u samicy kluczowa jest budowa epigyne. U juwenilnych osobników oznaczenie płci bywa niepewne.
Czy Euophrys quadripunctata nadaje się do początkującej hodowli?
Raczej nie jest to modelowy gatunek dla początkujących. Problemem są niewielki rozmiar, trudność prawidłowej identyfikacji, potrzeba bardzo małej karmówki i łatwość ucieczki. Do obserwacji biologii skakunów zwykle lepiej nadają się większe, lepiej poznane gatunki.
Czy ukąszenie tego skakuna jest groźne dla człowieka?
Znaczenie medyczne większości skakunów jest niewielkie, a jad służy głównie do obezwładniania drobnych ofiar. Możliwe są miejscowy ból, zaczerwienienie, obrzęk lub świąd, a indywidualna reakcja alergiczna zawsze pozostaje możliwa. Nie należy jednak prowokować pająka do ukąszenia.
Dlaczego identyfikacja tego gatunku jest trudna?
Bo to bardzo mały skakun o subtelnym wzorze, podobny do kilku innych gatunków. Pewne oznaczenie często wymaga oceny narządów rozrodczych pod powiększeniem oraz uwzględnienia miejsca pochodzenia.
